Bedankt

De caravan staat op de oprit.

Vandaag hebben we de caravan zo veel mogelijk leeg gemaakt. Schoonmaken komt later. De auto heb ik vandaag wel door de wasstraat gehaald en is nu weer blinkend schoon. 
De tuin is een soort nieuwe wildernis. Die zal de komende weken aan een grote beurt onderworpen worden. Als we daarmee klaar zijn, zijn we zeker toe aan een volgende vakantie. Daar zullen jullie t.z.t. meer van horen.

Iedereen heel erg bedankt voor de moeite om mijn verhaaltjes iedere dag te lezen en ook bedankt voor de mensen die geprobeerd hebben te reageren en die enkelen die het ook gelukt is.
Ik ben aan het uitzoeken hoe het komt dat het plaatsen van een reactie zo lastig is en vaak niet lukt. 
Bij mijn volgende blog moet dat probleem opgelost zijn.

Louis

Thuis

Vandaag moest er nog zo'n 320 km gereden worden om thuis te komen. Het weer was prima, het verkeer ook en de reis verliep zonder noemenswaardige problemen. 

We hebben in totaal 3676 km gereden met een gemiddeld dieselverbruik van 1 op 9,2 en een gemiddelde snelheid van 58 km/uur. Dat lijkt langzaam (en dat is het ook) maar daar zit ook het verkeer in steden en dorpen bij en het stapvoets rijden op de campings.

Marleen hield zich bezig met haar favoriete werk, namelijk het maken van zelfportretten. Natuurlijk assisteerde ze mij ook bij het navigeren. Altijd als we in de auto zitten, klapt ze het zonneklepje naar beneden met een spiegeltje om jezelf op te maken of iets dergelijks. Marleen gebruikt het spiegeltje ook om zichzelf te tekenen. Ze gaat nooit op pad zonder een klein schetsboekje. Dat zijn kleine boekjes met speciaal papier waarin ze van alles tekent. In de auto meestal zelfportretten, soms wel 3 op een ritje. Maar soms ook landschapjes of iets in het verkeer of ze tekent mij achter het stuur. Dat valt natuurlijk niet mee in zo'n schommelende auto. Ik weet niet hoeveel zelfportretten ze al heeft gemaakt in de auto, maar behoorlijk wat. Die boekjes gaan overal mee naar toe. Overal tekent Marleen wat ze ziet, gebouwen, landschappen, mensen, muzikanten en publiek tijdens een concert etc. etc.

Ik wil nog even terugkomen op mijn verhaal van 8 juni waarin ik vertelde over de eitjes caravan van vroegere tijden. 

 Ik heb op de laatste camping ontdekt dat er een moderne versie van is.

Het ding heeft een deur aan de achterkant. Ik heb hem opgezocht op internet. Hij is van Kip en de goedkoopste versie is €11.000. Hij wordt o.a. aanbevolen door de Nederlandse Vereniging van Huwelijksbemiddelaars. Je moet in deze caravan namelijk zo dicht bij elkaar slapen, eigenlijk boven op elkaar, dat je elkaar wel leuk moet gaan vinden. Hij wordt tevens aanbevolen door de Nederlandse Vereniging van Uitvaartbedrijven. Als het toch al niet goed gaat in het huwelijk, leidt een vakantie in de Kip Shelter tot moord en doodslag. 
Voor geïnteresseerden,  er zijn ook 2 andere versies namelijk de plus variant met koelkast (om te ontdooien als het weer mis gegaan is) en een dakraam (om de stoom af te laten), prijs €15.000. Dan is er ook nog de offroad variant met bovendien een verhoogd chassis en stabiele uitdraaisteunen (i.v.m. eventueel te veel schommelen 's nachts). Prijs €15.500. Ik vraag me overigens af of de basic variant en de plus variant dan geen stabiele uitdraaisteunen hebben of helemaal geen uitdraaisteunen. De versie die ik zag, had wel uitdraaisteunen maar of ze stabiel waren heb ik niet kunnen zien. 

Als wij een camping op rijden, dan hebben Marleen en ik ieder hun taken bij het installeren van de caravan. Ik koppel af (elektriciteit, oplooprem, koppeling etc.) terwijl Marleen tegelijkertijd de mover aanzet. Ik rijd vervolgens de auto weg en Marleen manouvreert de caravan met de mover op zijn plaats. Marleen sluit de elektriciteit aan, ik vul de watertank. 

In het geval van het echtpaar met de Kip Shelter ging het heel anders. Daar waren de taken ook verdeeld, namelijk de man deed alles en de vrouw stond met haar armen over elkaar toe te kijken. Zij hebben de caravan waarschijnlijk gekocht nadat ze het tijdschrift van de Nederlandse Vereniging van Huwelijksbemiddelaars hadden gelezen.
 

Reisperikelen

Graag wil ik nog even terugkomen op mijn verhaal van gisteren. Ik schreef over de camping o.a. dat deze een beetje stijf was en erg netjes. Daar zou je een negatief gevoel aan kunnen overhouden. Dat is zeker niet mijn bedoeling. Het was er eigenlijk erg gezellig. Veel contact tussen de mensen, heel veel kinderen die met elkaar aan het spelen waren. En de camping leende zich daar ook erg voor. De gasten om ons heen waren zeer vriendelijk en behulpzaam.
Ik heb vernomen dat het laatste filmpje gisteren over de quizvraag van vandaag die inmiddels de quizvraag van gisteren is, over de ontmoeting, niet wilde openen. Ik voeg de link nogmaals bij in de hoop dat het nu wel zal lukken:

ontmoeting 

Vandaag stond er een relatief korte rit op het programma. Maar we weten dat het soms toch kan tegenvallen. Het grootste deel van het traject verliep heel voorspoedig. Weinig verkeer, goede wegen etc. 

Tijdens de eerste koffiestop heeft Marleen een foto van de auto gemaakt om te laten zien hoe verschrikkelijk vies de auto is geworden. Zodra we thuis zijn naar de wasserette. 

Op ongeveer 150km voor Koblenz was er toch weer een traject met wegwerkzaamheden. Het viel ongeveer samen met het moment dat wij wilden pauzeren voor de lunch, dus reden we uit de file een parkeerplaats op. Dat hadden natuurlijk meer mensen bedacht. Gelukkig reed er net een vrachtwagen weg zodat wij konden parkeren, overigens niet legaal want we stonden nog gedeeltelijk op de rijbaan van de parkeerplaats. Ik ga dan naast de caravan staan op de rijbaan om de aankomende vrachtwagens een beetje in de gaten te houden. Het blijft een onveilige plek. Zodra de auto voor me vertrekt, rijd ik snel een stukje verder zodat ik niet meer met de kont van de caravan op de rijbaan sta. 

Tevens zijn er vrachtwagenchauffeurs die al lang achter het stuur zitten en af en toe een sanitaire stop moeten maken. Die kunnen dan meestal niet parkeren, geen plaats, en stoppen dan gewoon midden op de rijbaan van de parkeerplaats, stappen uit om hun plas te doen in de berm en stappen weer in om verder te rijden.

 Op dit traject rijd je o.a. langs de Rijn en ga je er ook overheen

Onze nieuwe camping ligt aan de Moezel. Een heel grote camping met veel vaste plaatsen. Niet echt een camping voor ons, maar voor 1 nacht prima. We hebben na aankomst natuurlijk een wandeling langs de Moezel gemaakt.

Langs de steile oever liggen veel wijngaarden en ook aan onze kant troffen we enkele kleine veldjes met druiven aan.

In het zuiden van Duitsland zagen we gigantisch veel zonnepanelen, naar mate we meer westelijk kwamen werden het windmolens

Vorige jaren heb ik mijn verhalen steeds gepubliceerd gebruikmakend van de WiFi op campings. Aangezien dat heel vaak slecht werkte, had ik nu een zogenaamde dongel gekocht met twee internet SIM-kaarten van ieder 1Gb. Dat bleek hard nodig. We hebben op een camping gestaan waar internet nog helemaal niet ontdekt was. Op de camping in Montecatini waar ik 10 dagen heb gestaan, was de WiFi kapot, al een week voordat wij kwamen. Het zou iedere dag gerepareerd worden, maar het is wel Italië, dus dat gebeurde niet. Iedere dag zag ik mensen vertwijfeld met hun smartphone of tablet bij de receptie zitten in de hoop dat het daar wel zou lukken, maar helaas. Mensen willen contact houden met het thuisfront en doen dat tegenwoordig via e-mail of whatsapp. Ik was de enige met mijn dongel met internet. 
Maar ook ik kreeg problemen. Het uploaden van al die foto's en vooral filmpjes kost heel veel Mb's zodat ik al snel door mijn 2Gb heen was. Dan stort je €10 via mijn Vodafone account en dan denk je er weer 1Gb bij te krijgen. Maar die was binnen een mum van tijd weg. Bellen met de (jeugdige medewerk(st)ers van) de helpdesk van Vodafone. Helaas werd ik geconfronteerd met een generatiekloof. De ene keer werd ik te woord gestaan met een meewarig lachje, dan weer met een spottende klank, maar ook met gezucht: begrijpt hij het nu nog niet?! 
Ik kwam terecht in de wereld van de bundels. Meneer, u moet gewoon geld opwaarderen en dan ons bellen om er een bundel voor te kopen. Dan is het tarief veel lager en doet u langer met uw Mb's!
Je hebt maandbundels van 1Gb, 2Gb en 3Gb, je hebt voordeelbundels, je hebt Only You bundels, je hebt standaard tarief enz. Maar ik zie niet hoeveel Mb ik krijg voor mijn geld!! Meneer, dan moet u een account openen, dan kunt u het zien en zelf regelen. Maar ik heb al een account. Ja meneer, maar dat is een zakelijk abonnement account, u moet een prepaid account openen. Dus nog een account??? ja!!! Hoe doe ik dat? Dan vraagt het zuchtende meisje: heeft u nog een tweede email adres dat nog niet aan een Vodafone account is gekoppeld? Ja dat heb ik. Dan stuur ik u nu een mail met daarin hoe het moet. Mail nooit ontvangen, maar ik heb het uiteindelijk toch zelf uitgevonden na dus een heleboel telefoontjes en ergernis van mij. Maar nu weet ik het!!! Inmiddels minimaal €45 Mb's verbruikt, maar zonder dat had ik geen blog kunnen schrijven deze vakantie.

Morgen laatste dag, omstreeks 15.00 a 16.00 uur zijn we weer in Wouwse Plantage.

Over de Fernpass

Vandaag was de geplande rit aanzienlijk korter dan die van gisteren. We konden dus rustig vertrekken en zouden mooi op tijd op de volgende camping kunnen zijn. Het liep echter anders.
Vanuit Imst naar de Fernpass gaat over een binnendoor weg die niet al te druk is. De Fernpass zelf valt best mee. Natuurlijk omhoog en later weer omlaag met veel bochten en diepe afgronden naast de vangrail, maar daar draaien we onze handen niet meer voor om. Marleen heeft een paar stukjes gefilmd zodat jullie een stukje kunnen meerijden.

Ritje Fernpass

 

Nog een stukje Fernpass

Ook wat foto's van die omgeving:

De Fernpass leidt je vanuit Oostenrijk naar Duitsland. De bergen vormen een natuurlijke grens. Vervolgens maakten we een fout. Althans we kozen er voor om naar Ulm over de Deutsche Alpenstrasse te gaan in plaats van over de snelweg. Dat is natuurlijk veel mooier, maar ook veel langzamer. 

door een dorp op de Alpenstrasse 

We hadden tijd genoeg dachten we, dus geen probleem en dan kon Marleen weer leuke foto's en filmpjes maken.

We reden op een bepaald moment enige tijd achter een trekker en zagen een kasteel hoog boven ons in de bergen. Van de ene berg naar de berg met het kasteel zagen we heel hoog boven ons een loopbrug met mensen die naar het kasteel wandelden.   

let op de loopbrug

Meestal rijden Duitsers stevig door. Maar nu kwam ik er een tegen die niet snel genoeg naar mijn zin reed.

langzame Duitser 

De Duitsers zijn wereldkampioen, of in ieder geval Europees kampioen zonnepaneelgebruiker. Door het deel van Duitsland waar wij door heen zijn gereden, zowel de heenreis als de terugreis, zagen we ontelbaar veel zonnepanelen. Niet alleen op huizen en schuren, maar vooral enorme velden met steeds duizenden panelen.

En natuurlijk parkeerplaatsen zoals het hoort

Waar je ondanks een tijdelijke dip in het weer lekker je boterhammetje kunt eten

Toen was ik nog vrolijk al zou je dat op de foto niet zeggen, maar ik was in een conversatie verwikkeld.
We hadden op dat moment ongeveer 150km van de af te leggen 308km gereden. Het volgende stuk tot Stuttgart leverde grote vertraging op en was ook heel inspannend. Op diverse plaatsen werd aan de weg gewerkt. Daar waren dan de rijstroken versmald en was het erg druk. Soms moesten we 20km achter elkaar over die smalle rijstroken rijden, soms stilstaand, soms stapvoets, soms met 60 km/uur en met heel veel vrachtverkeer. En dan steeds weer zo'n slinger in de weg waar de rijstroken verlegd werden.

Tot overmaat van ramp was er een nieuw knooppuntje dat de navigator nog niet kende, precies op het punt waar we van de snelweg af moesten om nog 30 km naar de volgende camping te rijden. Stressen dus. Uiteindelijk kwamen we tegen vijf uur op de camping in Bad Liebenzell aan.
Onderweg hadden we nog een leuke ontmoeting. De quizvraag van vandaag: met wie?

ontmoeting 

Een grote camping in een mooi gebied die volgens de Duitse gründlichkeit was ingericht. Dus strak, netjes, goed onderhouden maar wel een beetje stijf.

We kregen een plekje toebedeeld in het vijfde laantje rechts, het derde plekje. De laantjes zijn nogal smal en de bocht naar rechts, het laantje in, lukte alleen maar omdat het eerste plekje op de hoek niet bezet was zodat ik een heel ruime bocht kon maken. Ik zei later tegen Marleen "het is maar goed dat die plek leeg is, anders komen we hier niet weg". Een uur later, terwijl we buiten in de zon (het weer was daar prachtig) zaten te eten, kwam er een kleine camper met een caravan er achter die op die eerste plek gingen staan. Zoals ze hun spullen daar neer zetten, maakte het voor ons onmogelijk om morgenochtend de camping te verlaten. Ik ben direct op die mensen afgestapt (het zijn Duitsers) en heb het probleem uitgelegd. Ze waren zeer begripsvol en vriendelijk en hebben de opstelling ingrijpend gewijzigd. Maar of het afdoende zal zijn, zullen we morgen merken. Misschien zijn er nog anderen die een voertuig zullen moeten verplaatsen.

Italie uit

Vandaag stond er een lange trip voor de boeg. De wekker op 07.00 uur gezet. Ik was al eerder wakker. Als het nodig is, werkt de biologische klok ook. We hebben vanochtend ons eigen record verbroken. We vertrokken om 09.15 uur van de camping. Nog niets vergeleken bij onze buren. Die hadden gisteravond al hun caravan gedraaid zodat ze alleen nog maar aan hoefden te haken en waren al minstens een uur eerder weg. Maar dat wordt ons te gortig. Ook onze Engelse buren vertrokken vandaag.
Van de camping naar Montecatini Therme is een weggetje omlaag met veel haarspeldbochten en erg onoverzichtelijke situaties. Montecatini zelf bestaat uit smalle wegen met een verschrikkelijk slecht wegdek met veel drempels. Ze helpen niet want Italianen rijden gewoon hard, drempel of geen drempel. Die drempels zijn ook helemaal niet nodig want het wegdek is een grote drempel. Zachtjes rijden dus met af en toe achter je een erg haastige Italiaan die je over de drempels komt passeren. 
Zodra je Montecatini uit bent, kan je de tolweg op. Op zondag zijn er geen vrachtwagens op de weg en dat is een zegen. Alleen dan kan je een flink stuk doorrijden en een goed gemiddelde halen.
Voor de koffiestop reden we een parkeerplaats bij een tankstation op. De parkeerplaatsen langs de snelwegen in Italië zijn rampzalig. Voor caravans zijn geen aparte plaatsen en voor vrachtwagens een paar plaatsen, meestal zonder belijning. 

Gevolg is een chaos, iedereen gaat maar ergens staan en omdat er veel te weinig ruimte is, gaan mensen staan waar het eigenlijk niet mag. In dit specifieke geval waren er wel twee stroken  voor touringcars. Maar omdat er geen plaats was, zijn wij er gaan staan achter een touringcar die later weg reed. 

Deze twee busstroken waren hier dus de enige plaatsen waar je met een caravan kon staan.
Nu is het nog begin juni, maar in de vakantieperiode moet het een complete chaos zijn want dan is het aantal caravans natuurlijk veel en veel groter. Ook zijn de afritten steeds weer anders. De ene keer is de afrit hetzelfde als de oprit en moet je dus de parkeerplaats rondrijden om er af te kunnen. Soms kan je niet meer naar de parkeerplaats als je getankt hebt, maar ook omgekeerd. Probleem is dat je het nooit van te voren weet. De opritten naar de snelweg zijn te kort voor caravans. Je kan niet genoeg snelheid maken en de bereidheid om naar de linkerbaan te gaan als iemand wil invoegen is uitermate gering.
Marleen heeft vanuit de auto veel mooie plaatjes geschoten waarvan ik er hier helaas maar enkele kan laten zien.

Vrolijk fluitend reed ik over de tolweg, mezelf alvast voorbereidend op de tol die betaald moest worden (met rechts boven mij de camera die dient als achteruitkijkspiegel).

We konden de tolweg blijven volgen tot aan de Brennerpas toe, dus van Montecatini, via Florence, Bologna, Modena, Trento en Bolzano. Tol: €49,-. Vervolgens zijn we de Brennerpas overgegaan. Dat stelde weinig voor, of eigenlijk helemaal niets, vergeleken bij de Arlbergpas waarover ik bij de heen reis vertelde. Tol Brenner: €9,-

 En dan rijd je ineens Oostenrijk binnen. Dat is direct een compleet andere wereld. Parkeerplaatsen met veel ruimte en netjes geordende parkeerstroken, met picknickbanken in het gras, keurig schoon en wegen die veel rustiger zijn. 
Eerst rijd je als het ware tegen Innsbruck aan.

Vervolgens lachen de groene alpenweiden met lieflijke Oostenrijkse dorpjes en besneeuwde bergtoppen je tegemoet.

Daarna was het nog maar een kilometer of 70 naar Imst.
Inmiddels kunnen Marleen en ik meedoen aan wedstrijden wie het snelst de caravan installeert. Dat duurt niet langer dan een minuut of 15 en staat hij waterpas met de pootjes uitgedraaid, de elektriciteit aangesloten, water in de tank etc.
Na zo'n lange dag in de auto (640 km terwijl de maximum snelheid 80 km/uur is) ben je wel goed gaar. We zijn lekker uit eten gegaan bij een echt Titols Gasthof waar van de ca. 50 tafeltjes er 3 bezet waren en waar vrolijke Tirolse schlagermuziek gedraaid werd. Reuze gezellig, maar wel lekker eten met een goed glas wijn en een bedienende meneer in Tiroler lederhose (waarvan wij niet wisten dat die echt nog gedragen worden). 
Tsja, en dan moet er ook nog een blog geschreven worden. Maar de mensen die mij kennen, weten dat mijn discipline mij niet snel in de steek laat.
Morgen een korter ritje.

Moederkonijn

Ik was blij verrast met de reactie van Moederkonijn, bedankt. Moederkonijn is iemand die kosten noch moeite spaart om jonge konijntjes van een gewisse dood te redden. Ook jij daarvoor alle lof. Moederkonijn heeft, waarschijnlijk met technische assistentie van Zoonkonijn, een reactie geschreven naar aanleiding van mijn bezoek aan Florence. Beste Moederkonijn, veel mensen in mijn omgeving weten dat ik soms een beetje chargeer. Marleen noemt het meestal overdrijven. Je kan het ook ongenuanceerd noemen. Ik adviseer je daarom om mijn schrijfselen niet altijd al te serieus te nemen. Desondanks waardeer ik heel erg de moeite die je je getroost hebt om mij een hart onder de riem te steken.
Vandaag was een belangrijke dag. Het einde van de schilderweek van Marleen en daarmee een eind aan mijn armzalige campingbestaan. 
Op de terugweg van Carmignano, waar Marleen logeerde in een grote villa waar ze voortdurend geplaagd werden door zwermen fel stekende muggen, zijn we weer naar die grote shoppingmall gegaan om boodschappen te doen voor vandaag en voor de terugreis. Het was zaterdagochtend en kennelijk had half Toscane besloten om in die winkel hun boodschappen te gaan doen. Het leek Florence wel (sorry Moederkonijn, het moet nog een keertje). 

 kijkje in de supermarkt

Terug op de camping heb ik eerst een brood in de bakmachine gedaan, waarna we voor de laatste keer naar het zwemparadijs op het bovenste terras zijn gegaan, waar overigens geen muggen zijn (hele week geen last gehad).

Na het zwemmen heeft Marleen op de luie stoel een hoeveelheid slaap ingehaald die ze de afgelopen dagen te kort is gekomen.
Marleen leest nog

Hier is ze in slaap gevallen. Logisch na zo'n vermoeiende week.

Ook nog een wasje gedaan. Fijn om met schone kleren op pad te gaan.

Morgen vertrekken we op tijd, het maximaal haalbare voor ons schat ik in op 09.30 uur. Onze buren die ook morgen vertrekken, zijn dan al een paar uur op pad. Dat lukt ons niet / dat willen we niet. Het zal een pittige dag worden want we willen doorrijden tot Imst in Oostenrijk. Het is niet eenvoudig om in Italië een camping in de buurt van de snelweg te vinden en willen we van de zondag gebruik maken om de vrachtwagenproblematiek op de Italiaanse wegen te mijden ( zie een paar blogs eerder). Dus even doorbijten. De camping in Imst kennen we inmiddels. Dat is een fijne camping en ik heb een plekje besproken. Tevens ligt Imst vlak bij de Fernpas die we over moeten naar Duitsland. Eerst maar Italië uit en de Brennerpas over.
 

Wat is een vis???

Naar aanleiding van mijn bijdrage van gisteren, bracht mijn lieve zus Suzan mij op de hoogte van een filmpje waarop een alternatieve wijze om de caravan van zijn plek te manoeuvreren te zien is. Mogelijk dat caravanbezitters er hun voordeel mee kunnen doen.

caravan manouvreren 

En om nog even op het onderwerp caravan door te gaan, ontdekte ik een test van Radar of de KCK, dat weet ik niet meer, van movers. In het volgende filmpje wordt de best geteste mover getoond. Movers worden getest op kracht, storingsgevoeligheid, op snelheid etc. Deze mover kwam wat betreft snelheid als beste uit de test.

mover test

Zo, nu even over vandaag. Het was wederom erg warm. Ik heb meestal geen problemen met warmte, maar als het te lang en te heet is, vergaat je de moed om iets te doen. Ik ben de dag begonnen met het wassen van T-shirts. Er was na vandaag nog 1 schone en we moeten nog 5 dagen, dus was het tijd om te wassen.

Vervolgens heb ik De Greppel uitgelezen. Waar ik al voor vreesde, kwam uit. Het eind was teleurstellend. Meestal hebben de boeken van Koch een onverwachte ontknoping. Dat was nu ook wel het geval, maar in dit geval onverwacht en teleurstellend. Als een nachtkaars eigenlijk. Later op de dag ben ik gaan lezen in een boekje met de naam "De Verbouwing". Na pagina 15 was ik in slaap gevallen en dat boek heb ik dus ter zijde gelegd. Volgende poging betrof "De Hartsvriendin" van Heleen van Royen. Dat is wel een totaal ander boek dan De Greppel. Ik ben inmiddels gevorderd tot pagina 69. Ik weet niet of het toeval is, maar dat is wel echt een getal voor Heleen van Royen.

Gisteren laat op de middag kwam er een grote vrachtwagen het campingterrein oprijden, een soort verhuiswagen. Ik dacht eerst, het moet niet gekker worden. Gaan ze nu al verhuiswagens gebruiken als campeermiddel? Later ontdekte ik dat er met die vrachtwagen tentjes en plunjebalen vervoerd werden. Gedurende de avond kwamen in kleine groepjes jongens en meisjes van een jaar of 12 a 13 op racefietsjes de camping op. Een groep van in totaal 90 kinderen fietsen vanuit Duitsland bij de Bodensee door Oostenrijk naar Rome in Italië. Deze camping is een van hun stopplaatsen. Ze blijven hier 2 dagen. De kinderen moeten aantoonbaar van te voren 1000km gefietst hebben om mee te mogen doen. We hebben gisterenavond absoluut geen last van hen gehad. Vandaag waren ze in het zwembad, niet allemaal tegelijk. Ze organiseerden zelf steeds zwemwedstrijdjes. Erg leuk om te zien hoe enthousiast die kinderen zijn. En een knappe prestatie om op die leeftijd zo ver en zwaar te fietsen. Nog eens wat anders dan de Hel van de Pin.

Ik nam me voor om, ondanks de hoge temperatuur, het langeafstandspad een stukje verder te wandelen. De kwaliteit van het pad was soms slecht en ik was wel een beetje bang zo alleen. Stel je voor dat ik mijn voet ernstig verstuik en ik kan niet meer verder. Dan moet ik de Italiaanse 112 gaan bellen. 

Na een niet al te lange wandeling kwam het pad, teleurstellend, uit op een asfaltweg.

Precies op die plek was ook een tamelijk luxueus complexje met een aantal vakantie appartementen met een restaurant er bij met een prachtig uitzicht op Montecatini Therme.

Ik ben naar de receptie gegaan ("bon giorno" zeg je dan tegen de receptionist; het enige Italiaans dat me van deze vakantie is bijgebleven) en heb gevraagd of ik daar zou kunnen eten vanavond. Er ontspon zich een komisch tafereel omdat de betreffende meneer een paar woorden Engels sprak, maar me toch steeds weer niet begreep. Uiteindelijk heb ik hem duidelijk kunnen maken dat ik graag de menukaart wilde zien. Die heeft hij voor me geprint en op het eerste gezicht zag dat er goed uit, veel visgerechten. Ik heb gereserveerd.    
Ik besloot om via de openbare weg, dus de asfaltweg, terug te lopen. Zo maar een weg lopen die ik niet ken zonder zeker te weten dat het goed is, is in mijn geval een risico. Na een kwartier bergafwaarts gelopen te hebben (het langeafstandspad ging bergopwaarts), begon ik ernstig te twijfelen of ik wel bij de camping zou uitkomen. De twijfel sloeg toe. Maar de moderne techniek heeft ons een smart phone gebracht met daarop Googlemaps. Je klikt op Googlemaps, de camping staat er al op, je klikt op Ga en je weet hoe je moet lopen. Het bleek gelukkig de juiste richting te zijn.

Terug op de camping heb ik de geprinte menukaart nog eens goed bestudeerd. Alle visgerechten waren helemaal geen vis. Het was allemaal kokkels, garnalen (grote en kleine) en inktvis. Dat was niet wat ik wilde. Weer een nieuwe uitdaging, de reservering afbellen. Ik kreeg dezelfde man aan de telefoon. Nu heeft het me enkele minuten gekost om hem uit te leggen dat ik da reservering wilde afzeggen. Hij dacht maar steeds dat ik een nieuwe reservering wilde maken. 

Dus besloot ik ten einde raad, ik had echt geen zin om te koken vandaag, om bij het restaurant van de camping te gaan eten. Na bestudering van die menukaart besloot ik tot de volgende keuze:

• Carpaccio van gerookte zalm (kan ik geen buil aan vallen);
• Mixed grilled fish and vegetables (afwachten);

Nu weet ik het zeker, in Italië weten ze niet wat vissen zijn. Ze denken hier dat alles wat kan zwemmen vissen zijn. Ik kreeg namelijk gepaneerde (fout voor mij) gefrituurde inktvis en garnalen en gefrituurde avocado met frites (natuurlijk ook gefrituurd).

Inktvis en garnalen zijn geen vissen!!!!! Bovendien was het tamelijk smakeloos. Gelukkig kreeg ik er mayonaise bij waarmee ik het nog enigszins op smaak kon brengen.

Deze dag eindigt dus, net als het boek van Herman Koch, teleurstellend.
Morgenochtend haal ik mijn liefje op en zondag vertrekken we voor een lange rit naar Oostenrijk.