Voor vertrek wilde ik nog even het emmertje voor afvalwater leeggooien. Maar het emmertje was leeg.
Ik vroeg Marleen of zij het leeg had gemaakt, niet dus. Ik had me er al eerder over verwonderd, net of iemand het zojuist had leeg gemaakt. Maar ineens wist ik het. Stom, ik had het natuurlijk moeten weten, hoe kon ik dat nou vergeten. Vorig jaar tijdens onze reis kreeg ik van Rob, een mede-reisgenoot, een heel goed idee. Ik vond het namelijk altijd een beetje onzin om met die emmer naar het toiletgebouw te lopen. Meeste landen waar wij komen is de grond kurkdroog en kan wel een beetje vocht gebruiken. Dat beetje tandpasta en handzeep kan echt geen kwaad. Het idee was om een klein gaatje in de bodem van de emmer te maken. Hij staat netjes onder de afvoer, maar raakt nooit vol.
Het weer was vandaag prima, af en toe een schapenwolkje en ca. 20C. We zijn met de auto naar een parkeerplaats net buiten de vestingmuur gereden. Ik heb Marleen geholpen de spullen naar een, voor Marleen geschikte locatie, te dragen. Marleen is gaan schetsen ter voorbereiding van het schilderen.
Het was overal erg druk met toeristen. Ik had 2 euro in de meter gedaan voor 2 uren zodat ik nog een tijdje bij Marleen kon blijven. Ik ben op een bankje mensen gaan kijken, erg leuke bezigheid.
Ik zag heel veel Aziaten, volgens mij Chinezen en Japanners. Veel van hen liepen met van die lange selfiestokken rond en maakten selfies van zichzelf voor een kerk, daarna voor een ander mooi gebouw, vervolgens met z'n tweeën voor een kerk, enz. enz.
Sommigen droegen mondkapjes die vrijwel het hele gezicht bedekten met alleen de ogen nog zichtbaar. Een soort boerka zonder onderkant. Ik kan het me wel voorstellen. Je komt van die schone lucht van een Chinese miljoenenstad zo maar in die vieze lucht van Rothenburg ob der Tauber. Het zal je maar gebeuren!
De Japanse mensen zijn zeer gevarieerd gekleed. Van een modieus roze jurkje tot een ondefinieerbaar zwart gewaad met een gat er in om over je hoofd aan te trekken. Als de dames elkaar fotograferen gaan ze allemaal in dezelfde pose staan. Ik vond het een beetje gênant om stiekem een foto van zo'n situatie te maken, daarom heb ik Marleen gevraagd om ter demonstratie ook zo te gaan staan.
Ik zag een echtpaar waarvan de man zilverwit haar had, een hagelwitte polo en hagelwitte korte broek droeg met er onder hagelwitte sportsokken en hagelwitte sportschoenen waarop de afdruk van de doos nog zichtbaar was (bij wijze van spreken).
Verder werden er tienduizenden foto's genomen waarvan er volgens mij 99% op de smartphone blijven staan.
Toen Marleen haar ezel opgezet had, duurde het geen 5 minuten of de eerste geïnteresseerden gingen bij haar staan. Ik vind het best gedurfd om daar in die drukte te gaan staan tekenen en schilderen.
Enkele jaren geleden (2 geloof ik) waren we op een popfestival (Bospop in Weert) waar Marleen mensen in het publiek ging tekenen. Toen kwamen er mensen naar haar toe met de vraag of ze hen wilde tekenen. Ze boden ook nog aan om er voor te betalen. Marleen heeft ze weggegeven.
Resultaat van 3 uurtjes schilderen:
Toen mijn parkeertijd er op zat, ben ik terug naar de camping gegaan. Ik heb geluncht, de vaat gedaan, het toilet geleegd en daarna ben ik een beetje gaan niksen. Marleen belt op wanneer ze weer opgehaald wil worden.
Het is jammer dat Rothenburg niet autovrij of minstens autoluw is. Ik zag tijdens het mensen kijken een colonne van minstens 30 oldtimers door het oude centrum rijden. Een oude Ford Mustang, een Fiat 500, een Chevrolet met van die vleugels, oude MG's, een oud VW-busje en ga zo maar door. Wat ze, behalve ouderdom, met elkaar gemeen hebben is dat ze stinken en herrie maken. Daarna een groep Harleys die weliswaar langzaam reden, maar voor een bulderende herrie zorgden. Ik begrijp dat mensen graag met hun bijzondere bezit pronken, maar in het centrum van zo'n oude vestingstad, gevuld met wandelende site seeing toeristen is mijns inziens minder geslaagd.
's Avonds was het weer skottelbraai-tijd:
Morgen weer een nieuwe dag.
