Gisteren toen wij op de camping in Imst kwamen was de
camping half vol. Gedurende de dag stroomde de camping vol met fietsers en kanoërs.
Om te laten zien hoe sportief ze wel niet zijn, hingen ze de wielrenpakjes en
kanopakjes over de hekjes, de uitslovers. Zo zijn wij niet. Vanmorgen stroomde
de camping weer leeg want morgen moeten ze weer gewoon aan het werk. Weer
lekker rustig op de camping.
Vandaag hebben we een heel mooie wandeling gemaakt. Bij de
receptie liggen de folders met een kaartje. De folder geeft aan een wandeling
van 3 uren. Ik wilde graag weten of dat betekent totaal 3 uren of 3 uren heen
en 3 uren terug. De campingbaas legde uit totaal 3 uren, maar dat is erg ruim
genomen. Nou, ik kan inmiddels zeggen dat het helemaal niet ruim genomen is. We begonnen op een terrasje met koffie.
De
wandeling gaat omhoog langs een woest stromende beek met watervallen.
Grote
delen gaan heel steil omhoog, soms met een pad met grote onregelmatige keien,
soms heeft men traptreden gemaakt maar wel treden van 50 cm hoog. Ik maakte me
wel een beetje zorgen over mijn zweepslag van een aantal weken geleden, maar
het ging goed.
Ik dacht opeens, waarom hebben we onze stokken niet meegenomen?
Ja, waarom niet, omdat we ze vergeten zijn. Al voor de tweede keer. Ze liggen
geduldig te wachten in de auto tot we het een keer niet vergeten.
De hoeveelheid water die naar beneden stort is enorm. Ze
zeggen dat dat water allemaal van de berg komt. Maar ik heb een gezonde dosis argwaan,
ik geloof er niets van. Het is natuurlijk een mooie toeristische attractie al
dat water. Volgens mij staat er beneden een grote pomp die dat water steeds
maar weer terug naar boven pompt. Mij nemen die Oostenrijkers niet in de
maling.
Ik heb twee heel korte filmpjes gemaakt van de beek:
Boven aangekomen waren we toch wel een beetje moe en hebben
we op een bankje wat gerust. De route naar beneden ging over een smal steil bospad
met lastige boomwortels en gladde steentjes waarop je zo lekker kan uitglijden.
Onderweg heeft Marleen bij mooie uitzichtpunten een paar aquarellen gemaakt.
Onderweg hebben we een raaf gezien en gehoord. Om zeker te
zijn hebben we later het geluid gecontroleerd door op internet het geluid van
een raaf te beluisteren.
Weer beneden hebben we ons zelf getrakteerd op een mega
ijscoupe, maaltijdvullend.
Daarna zijn we terug naar de camping gewandeld, en
heerlijk op een makkelijke stoel gaan zitten.
Bij onze caravan staan 2 berken. Daarin zit steeds een
groepje mezen. Ik heb lang in die bomen zitten kijken om erachter te komen wat
voor mezen.
Aan de hand van het geluid dacht ik aan matkopmezen, wij denken een
familie. Marleen heeft een paar goede foto’s weten te maken.
Lauran, Mario help
ons. Ik heb ook het geluid opgenomen en ook van andere vogels tijdens de
wandeling. Mario en Lauran mogen dan later uitvogelen welke vogels het nu
precies zijn.
Op onze rit hier naar toe en ook in Duitsland hebben we
diverse Rode Wouwen gezien. Ik herken ze direct omdat ik die vorig jaar in
Spanje vaak heb gezien. Prachtige vogels als je ze vanaf de grond in de vlucht
ziet.
Momenteel is hier op de camping sprake van een tsunamie van
meikevers. Leuke beesten, maar het lijkt wel of ze zonder enige navigatie
rondvliegen en overal tegenaan botsen. De vrouwtjes die klaar zijn met eitjes
leggen lopen stervend over de grond en worden met smaak opgegeten door die
mezen en mussen.
Morgen gaan we de grens over naar Italië. Na ampel overleg
hebben we besloten niet over de Brennerpas te gaan, maar over de Resschenpas. In
kilometers korter, in tijd langer maar minder kolonnes van vrachtwagens.
