Van de camping naar Montecatini Therme is een weggetje omlaag met veel haarspeldbochten en erg onoverzichtelijke situaties. Montecatini zelf bestaat uit smalle wegen met een verschrikkelijk slecht wegdek met veel drempels. Ze helpen niet want Italianen rijden gewoon hard, drempel of geen drempel. Die drempels zijn ook helemaal niet nodig want het wegdek is een grote drempel. Zachtjes rijden dus met af en toe achter je een erg haastige Italiaan die je over de drempels komt passeren.
Zodra je Montecatini uit bent, kan je de tolweg op. Op zondag zijn er geen vrachtwagens op de weg en dat is een zegen. Alleen dan kan je een flink stuk doorrijden en een goed gemiddelde halen.
Voor de koffiestop reden we een parkeerplaats bij een tankstation op. De parkeerplaatsen langs de snelwegen in Italië zijn rampzalig. Voor caravans zijn geen aparte plaatsen en voor vrachtwagens een paar plaatsen, meestal zonder belijning.
Gevolg is een chaos, iedereen gaat maar ergens staan en omdat er veel te weinig ruimte is, gaan mensen staan waar het eigenlijk niet mag. In dit specifieke geval waren er wel twee stroken voor touringcars. Maar omdat er geen plaats was, zijn wij er gaan staan achter een touringcar die later weg reed.
Nu is het nog begin juni, maar in de vakantieperiode moet het een complete chaos zijn want dan is het aantal caravans natuurlijk veel en veel groter. Ook zijn de afritten steeds weer anders. De ene keer is de afrit hetzelfde als de oprit en moet je dus de parkeerplaats rondrijden om er af te kunnen. Soms kan je niet meer naar de parkeerplaats als je getankt hebt, maar ook omgekeerd. Probleem is dat je het nooit van te voren weet. De opritten naar de snelweg zijn te kort voor caravans. Je kan niet genoeg snelheid maken en de bereidheid om naar de linkerbaan te gaan als iemand wil invoegen is uitermate gering.
Marleen heeft vanuit de auto veel mooie plaatjes geschoten waarvan ik er hier helaas maar enkele kan laten zien.
We konden de tolweg blijven volgen tot aan de Brennerpas toe, dus van Montecatini, via Florence, Bologna, Modena, Trento en Bolzano. Tol: €49,-. Vervolgens zijn we de Brennerpas overgegaan. Dat stelde weinig voor, of eigenlijk helemaal niets, vergeleken bij de Arlbergpas waarover ik bij de heen reis vertelde. Tol Brenner: €9,-
Eerst rijd je als het ware tegen Innsbruck aan.
Inmiddels kunnen Marleen en ik meedoen aan wedstrijden wie het snelst de caravan installeert. Dat duurt niet langer dan een minuut of 15 en staat hij waterpas met de pootjes uitgedraaid, de elektriciteit aangesloten, water in de tank etc.
Na zo'n lange dag in de auto (640 km terwijl de maximum snelheid 80 km/uur is) ben je wel goed gaar. We zijn lekker uit eten gegaan bij een echt Titols Gasthof waar van de ca. 50 tafeltjes er 3 bezet waren en waar vrolijke Tirolse schlagermuziek gedraaid werd. Reuze gezellig, maar wel lekker eten met een goed glas wijn en een bedienende meneer in Tiroler lederhose (waarvan wij niet wisten dat die echt nog gedragen worden).
Tsja, en dan moet er ook nog een blog geschreven worden. Maar de mensen die mij kennen, weten dat mijn discipline mij niet snel in de steek laat.
Morgen een korter ritje.
