Italiaanse wegen deel 2

Vandaag stond een rit op het programma naar onze laatste camping (van de heenreis). Zoals iedere dag stonden we om ca. half acht op. We zijn dan altijd om 10 uur klaar voor vertrek. Sneller willen (en kunnen) we niet. Caravan met de mover achter de auto gezet en dan op naar dat super smalle tunneltje.

Het tunneltje kwamen we zonder kleerscheuren door. 
De navigator gaf aan "niet in kaart gebrachte zone". Zodra we bij de openbare weg kwamen op een rotonde, kozen we voor het bord Trento. Dat was fout, direct daarna wist de navigator het weer, we hadden een andere afrit van de rotonde moeten nemen. De weg ging berg op en er was  geen mogelijkheid om te keren, dus verder dan maar. Na enige tijd past de navigator zich weer aan, maar berg op en weer naar beneden is wel een omweg. Goed begin?!
Filmpje van een stukje rijden: stukje meerijden?
 
In Trento naar de snelweg gaat dan weer via allerlei onoverzichtelijke splitsingen, kruispunten en rotondes met aanduidingen die bij ons vraagtekens oproepen. Na wat schelden en zweten kwamen we dan op de A22 richting Verona. Het was een twee baans tolweg, heel erg druk en onvoorstelbaar veel vrachtwagens (en volledige verroeste vangrails; gegalvaniseerde vangrails kennen ze hier nog niet). 

Er tussen blijven betekent 60 max. 70 km/uur rijden. Passeren lukt, maar lastig in die drukte. Plotseling verscheen er op de matrixborden in het Italiaans een tekst, maar ook in het Engels: "Truck Queue". Verderop wisten we wat dat betekent, een enorme rij stilstaande vrachtwagens, misschien wel een paar honderd. Eerst zagen we de file en sloten netjes achteraan. Maar op de linker rijstrook bleven de personenauto's ons passeren, kennelijk geen file daar. Op een zeker moment besloot ik uit de file te steken en op de linker baan te gaan rijden. We passeerden ontelbare stilstaande vrachtwagens tot we bij de kop van de file kwamen. Daar stond de voorste vrachtwagen stil met gewoon lege ruimte er voor. Waarom die voorste stil stond was ons niet duidelijk. We gingen weer naar rechts en reden verder tot een aantal kilometers verder weer zo'n rij stond. Op die weg mogen vrachtwagens overdag niet passeren. Maar als het tot gevolg heeft dat dan de hele weg stil komt te staan als er 1 stil staat???????? 

Pas na Modena werd de weg vierbaans en was het fileprobleem over. Daarna ging de route naar Bologna en vervolgens naar Florence, allemaal tolweg. 

Bij Florence kwamen we weer bij zo'n onduidelijke situatie. Er is een splitsing in de snelweg en onze route staat er niet bij. Pas na de splitsing, als je dus al fout bent gegaan, staat Florence er weer op, gggrrrr!!! Inmiddels hadden we de tol betaald, moesten we op de eerst volgende rotonde terug de tolweg op en dan bij de eerst volgende afrit er weer af en dus weer betalen. Allemaal niet goed voor mijn humeur. 

Na Florence richting Pisa en bij Montecatini er af en betalen.
De camping geeft op hun website aan dat je de borden van de camping moet volgen en vooral niet de navigator! Dan doen we dan ook. Dat bleek eenvoudiger gezegd dan gedaan. Volgens de mevrouw van de receptie staan er echt heel veel bordjes. Dat klopt misschien wel, maar er staan ook heeeeeel erg veel andere bordjes en je hebt maar een seconde om alles te lezen. De straatjes in Montecatini zijn erg smal met geparkeerde auto's aan beide kanten, tegenliggers die weinig rekening willen houden met een auto met caravan en achterop komende auto's die vinden dat het allemaal veel te langzaam gaat. Een recept om een bordje over het hoofd te zien. 
Als je dan voor je gevoel al te lang geen bordje camping gezien hebt, besluit je om op een rotonde te keren en terug te rijden in de hoop een bordje camping te zien. Dat gebeurde gelukkig. Vervolgens met veel haarspeldbochten omhoog en dan plotseling op een heel lastig punt het bordje camping achter een spiegel. Je zag het bordje wel, maar niet welke richting het uit wees. Op een hobbel in een haarspeldbocht achteruit om te herstellen met voor je en achter je Italianen. We waren heel erg blij dat we eindelijk om half vijf op de camping arriveerden.
Het is een prachtige camping met een groot terrein beneden en drie terras niveaus er boven. De mevrouw van de camping vroeg of ik het durfde om de terrassen op te rijden. Ik dacht als ik hier ben gekomen kan dat toch niet moeilijker zijn. Dat was het ook niet. We hebben een prachtige plek op een van de terrassen met een schitterend uitzicht.

Na de caravan te hebben geïnstalleerd hebben we op een stoel in de schaduw een heerlijk koud Oostenrijks biertje gedronken en wijntje.

Na deze inspannende dag vonden we het welverdiend om in het restaurant van de camping te gaan eten.
 

De wielmoer

Ik heb ontdekt dat er geen 2 maar 3 babies naast ons logeren. In een huisje links van ons baby A en in een huisje rechts van ons baby B1 en baby B2. We hebben ze niet gehoord vannacht. Ik vermoed dat de ouders een slaapmiddel door hun eten gedaan hebben. De treinen hebben we wel gehoord. Het lijkt wel of de frequentie steeds hoger wordt. De laatste personentrein passeerde om 00.15 uur. Ik weet inmiddels welke trein dat is.

Geluid aan: laatste trein


Dacht ik nu rustig de rest van de nacht te kunnen slapen, komt er om een uur of half vier een verschrikkelijk lange goederentrein voorbij. En de eerste personentrein passeerde om half zes.

Beeldverslag van de trein overdag: boemeltrein

Het werd weer erg warm vandaag, ongeveer 34 graden. Een dag om rustig aan te doen. Een dag waarover weinig te zeggen valt.

Eerst boodschappen doen en een beetje door het dorp wandelen en wat fotootjes schieten.

Ik snap waarom Italianen zo arm zijn, wat een dure stoelen, 199 euro! Je wordt arm of je wordt lui met zo'n stoel.

Tijdens de wandeling reed er een postautootje langs ons. Er rolde een mooie roestvrijstalen wielmoer van de auto voor mijn voeten. In gedachten zie ik het autootje op de snelweg rijden. De chauffeur zit luidkeels met de radio mee te zingen. Ik zie dat het rechter achterwiel begint te slingeren. Plotseling kijkt de chauffeur verbaasd naar rechts want op de vluchtstrook komt een wiel zijn auto voorbij rollen (losgeraakte wielen gaan altijd sneller dan de auto zelf). Ik moest toch weer aan de Fira denken. Hoe het afgelopen is met de postbezorger weet ik niet.

Onze wandeling ging verder langs het voormalige huisje van Padre Basilio Martinelli die binnenkort zalig verklaard zal worden. Het huisje is niet meer dan een kamertje. Je kan er allerlei gadgeds van de padre kopen.

De 3 woorden Duits sprekende dame van de receptie vertelde dat Max Verstappen vaak op deze camping kampeerde. Speciaal hier omdat hij dan steeds weer dezelfde straat op en neer liep en er toen al van droomde eerste te worden.

In het dorp is een mijn aanwezig waar diverse mineralen gedolven werden. De mijn is gesloten en ziet er niet meer als nieuw uit. Zo'n mijn die Donald Trump tegen beter weten in weer tot leven wil wekken.

Halverwege de middag, je wordt erg loom van de warmte, word ik opgeschrikt door iemand die kennelijk zijn piano heeft meegenomen en wat zit te oefenen. Het is de buurman die in zijn campertje klassieke muziek draait. Zijn het geen babies, is het niet de trein, dan is het weer een buurman. Ik ben niet zo van de klassieken muziek. 
Geef mij maar: voorkeur Louis

Om deze dag voor jullie toch nog een beetje aantrekkelijk te maken, nog wat actiefoto's van Marleen en mezelf.
Ik sjok door het dorp met een lege boodschappentas: 

 Marleen poseert bij een waterspuwende vis:

Ik heb net een brood gebakken:

 Achter de laptop de dag aan het verwerken:

Aan het eind van de middag hebben we nog in het meer gezwommen om lekker af te koelen. Onze caravan staat ongeveer 20 meter van het strandje af. Het water was lekker, maar sommige zwemmende dames vonden de vissen (ca. 40 cm) die rustig tussen ons door zwommen, een beetje eng. Ook ging er een verhaal rond dat er waterslangen zwemmen. De slangen heb ik niet gezien.

Morgen vertrekken we naar onze eindbestemming Montecatini Therme in de buurt van Florence, naar de camping met de mooie naam Bel Sito hetgeen betekent mooie plek.

Italiaanse wegen

Vanmorgen verlieten we met bloedend hart de camping in Imst. Zulke aardige, hartelijke mensen, het echtpaar/eigenaar van de camping! Maar ook leuke plekken en sanitair zoals we het thuis niet hebben. Lezers die wel eens op campings komen en een chemisch toilet hebben, weten dat de voorziening waar je het toilet kan legen vaak een beetje een smerig hok is. Niet in Imst, keurig, zelfs met een wastafel met zeep om je handen te wassen. 

Maar goed, we hadden nu eenmaal gepland om nog een tussenstop in Italië te maken voordat we op de eindbestemming zouden komen en dus vertrokken we vanmorgen.
De rit naar de Resschenpass door Oostenrijk verliep moeiteloos over een prima weg. De pass zelf was ongeveer net zo hoog als de Arlbergpass die ik eerder beschreef. Maar het stijgen en dalen ging over een veel grotere afstand en was daardoor simpel.
Zodra je de Italiaanse grens over bent, merk je verschillen. Het stuk van de grens tot Bolzano ging over provinciale wegen. Die wegen zijn aanzienlijk slechter dan vergelijkbare wegen in Oostenrijk. Parkeren langs de weg voor een koffiepauze leek onmogelijk tot dat we onverwachts toch nog een parkeerplaats tegen kwamen. Daar moest je €1 per uur betalen (nog nooit meegemaakt). Maar op de parkeerplaats waren geen vakken voor caravans. Dus ben ik maar in 6 vakken tegelijk gaan staan in de hoop dat er niemand tegenover ons zou gaan staan. Je moest namelijk weer omkeren en via dezelfde in/uitgang weer naar de weg. Als er auto's tegenover ons zouden gaan staan, zou er niet meer genoeg ruimte zijn om de draai te maken en dan moet je weer heel moeilijk gaan doen. Dus snel de koffie achterover slaan en weg wezen.

Het ging erg langzaam over die wegen door dat je door dorpjes moest, verkeerslichten tegen kwam en de weg slecht was. 

Marleen had dus veel tijd om foto's van de mooie uitzichten te maken. Besneeuwde bergen, soms een kasteel of ander bijzonder gebouw.

Uiteindelijk kwamen we bij Bolzano op een snelweg waarop dan wel parkeerplaatsen zijn bij tankstations. Parkeerplaatsen zonder vakken waar de vrachtwagens naast elkaar gaan staan en wij er tussen kropen, maar ook zonder prullenbakken en weer met een uitgang via de ingang. Op de weg de andere kant op stond een heel lange file, dat werd ons gelukkig bespaard.

Plotseling stonden we voor tolpoorten. Dat is op zich geen probleem, maar op de borden boven de tolpoorten stond "Brenner Autostrada". Wij waren helemaal de kluts kwijt. Hoe kan dat, we moeten absoluut niet richting Brenner, dat is de verkeerde kant op. Ik zette de auto aan de kant en we begonnen de kaart te raadplegen. Wees de navigator ons nu de verkeerde kant op? Brenner is noord en wij moesten zuid. 

Achter ons stopte een Fiatje, een dame op leeftijd stapte uit en probeerde met ons te converseren in Italiaans, wat natuurlijk niet lukte. Vervolgens wenkte ze Marleen mee en rende over de weg naar de tolhokjes en sprak willekeurige automobilisten aan. Ik was er niet bij, maar uiteindelijk wist ze Marleen er van te overtuigen dat het de goede richting was en dat we achter haar aan moesten rijden. Voorbij de tolhokjes, dus na het trekken van een ticket, werd alles duidelijk. Daar stond namelijk een bord Trento en dat is de richting die wij moeten hebben. Brenner Autostrada is dus de naam van de tolweg en geeft niet de richting aan. Het was natuurlijk wel duidelijker geweest als ze het bord Trento vóór de tolpoorten zouden zetten. We zijn enige tijd achter de dame aangereden, maar op bepaald moment zijn we haar gepasseerd en hebben nog eens vriendelijk naar haar gezwaaid.

Bij Trento moesten we van de tolweg af en kwamen we in een onoverzichtelijke brei van wegen terecht. Je komt van een weg en moet op een andere weg invoegen, maar er is geen invoegstrook. Met een auto zonder caravan lukt dat nog wel, goed kijken en bij een gaatje gas geven. Maar met een caravan er achter is het levensgevaarlijk. Vervolgens kwam er een splitsing, de navigator zei niets hetgeen betekent weg volgen. Maar als het een echte een splitsing is, dan is er geen weg volgen. Op de borden staat van alles wat je niet begrijpt en je hebt een halve seconde om te beslissen. Fout!!! Ergens verderop weer de weg af en terug en weer zo'n kamikaze invoeg actie.

We zijn toch nog bij de camping aangekomen. De GPS-coördinaten leidden ons tot voor de deur. Maar.....wat krijgen we nou. Een soort van viaductje zo breed als de caravan plus 10cm (zie foto). Marleen zei "daar kan je niet tussendoor". Ik zei als de auto met caravanspiegels er tussen past, past de caravan er ook tussen. Maar ik ben met kruipsnelheid door dat poortje gegaan. 

Op advies van Jan van T. had ik kopieën van onze paspoorten gemaakt waarop paspoortnummer en BSN waren zwart gemaakt. Maar we konden lullen als brugman, ze moesten die gegevens hebben. Moet van de politie, zei de dame achter de receptie die 3 woorden Duits spreekt. Je doet het dan toch maar want achteruit door dat poortje, daar had ik geen zin in. 

Het was vandaag 32 graden, dus ik was blij dat die caravan eindelijk heelhuids op zijn plek stond en ik een lekker koud Oostenrijks biertje kon drinken. Opeens een raar geluid....wat krijgen we nu weer. Over het genoemde viaductje blijkt een trein te rijden, dus vlak achter onze plek op de camping. Ik heb een foto gemaakt als de trein voorbij komt, ongeveer ieder kwartier. 

Ook zijn er twee baby's op de camping, links en rechts van ons. We hebben baby A en baby B al veel horen huilen. We zullen zien wie van de drie onze nachtrust gaat verstoren, de trein, baby A of baby B.

Morgen zullen jullie het weten. 

De camping ligt aan een meer, dat is best mooi. De camping staat vol met Nederlanders en Duitsers die volgens mij allemaal de hele dag met een boek voor hun neus bij de caravan zitten. Het staat allemaal nogal dicht op elkaar, maar wij hebben een plekje aan de rand gezocht en hebben daardoor meer ruimte, maar wel een trein.

Wordt vervolgd.

Waar komt dat water vandaan?

Gisteren toen wij op de camping in Imst kwamen was de camping half vol. Gedurende de dag stroomde de camping vol met fietsers en kanoërs. Om te laten zien hoe sportief ze wel niet zijn, hingen ze de wielrenpakjes en kanopakjes over de hekjes, de uitslovers. Zo zijn wij niet. Vanmorgen stroomde de camping weer leeg want morgen moeten ze weer gewoon aan het werk. Weer lekker rustig op de camping.

Vandaag hebben we een heel mooie wandeling gemaakt. Bij de receptie liggen de folders met een kaartje. De folder geeft aan een wandeling van 3 uren. Ik wilde graag weten of dat betekent totaal 3 uren of 3 uren heen en 3 uren terug. De campingbaas legde uit totaal 3 uren, maar dat is erg ruim genomen. Nou, ik kan inmiddels zeggen dat het helemaal niet ruim genomen is. We begonnen op een terrasje met koffie.

De wandeling start bij dit mooie kerkje.

De wandeling gaat omhoog langs een woest stromende beek met watervallen. 

Grote delen gaan heel steil omhoog, soms met een pad met grote onregelmatige keien, soms heeft men traptreden gemaakt maar wel treden van 50 cm hoog. Ik maakte me wel een beetje zorgen over mijn zweepslag van een aantal weken geleden, maar het ging goed. 

 Let op, daar links achterin lopen mensen, heel klein

 We moesten ook door grotten

Ik dacht opeens, waarom hebben we onze stokken niet meegenomen? Ja, waarom niet, omdat we ze vergeten zijn. Al voor de tweede keer. Ze liggen geduldig te wachten in de auto tot we het een keer niet vergeten.

De hoeveelheid water die naar beneden stort is enorm. Ze zeggen dat dat water allemaal van de berg komt. Maar ik heb een gezonde dosis argwaan, ik geloof er niets van. Het is natuurlijk een mooie toeristische attractie al dat water. Volgens mij staat er beneden een grote pomp die dat water steeds maar weer terug naar boven pompt. Mij nemen die Oostenrijkers niet in de maling. 

Ik heb twee heel korte filmpjes gemaakt van de beek:

      Filmpje 1 van beek

 

      filmpje 2 grot

 

Boven aangekomen waren we toch wel een beetje moe en hebben we op een bankje wat gerust. De route naar beneden ging over een smal steil bospad met lastige boomwortels en gladde steentjes waarop je zo lekker kan uitglijden. 

Onderweg heeft Marleen bij mooie uitzichtpunten een paar aquarellen gemaakt.

Onderweg hebben we een raaf gezien en gehoord. Om zeker te zijn hebben we later het geluid gecontroleerd door op internet het geluid van een raaf te beluisteren.

Weer beneden hebben we ons zelf getrakteerd op een mega ijscoupe, maaltijdvullend. 

Daarna zijn we terug naar de camping gewandeld, en heerlijk op een makkelijke stoel gaan zitten.

Bij onze caravan staan 2 berken. Daarin zit steeds een groepje mezen. Ik heb lang in die bomen zitten kijken om erachter te komen wat voor mezen. 

Aan de hand van het geluid dacht ik aan matkopmezen, wij denken een familie. Marleen heeft een paar goede foto’s weten te maken. 

Lauran, Mario help ons. Ik heb ook het geluid opgenomen en ook van andere vogels tijdens de wandeling. Mario en Lauran mogen dan later uitvogelen welke vogels het nu precies zijn.

Op onze rit hier naar toe en ook in Duitsland hebben we diverse Rode Wouwen gezien. Ik herken ze direct omdat ik die vorig jaar in Spanje vaak heb gezien. Prachtige vogels als je ze vanaf de grond in de vlucht ziet.

Momenteel is hier op de camping sprake van een tsunamie van meikevers. Leuke beesten, maar het lijkt wel of ze zonder enige navigatie rondvliegen en overal tegenaan botsen. De vrouwtjes die klaar zijn met eitjes leggen lopen stervend over de grond en worden met smaak opgegeten door die mezen en mussen.

Morgen gaan we de grens over naar Italië. Na ampel overleg hebben we besloten niet over de Brennerpas te gaan, maar over de Resschenpas. In kilometers korter, in tijd langer maar minder kolonnes van vrachtwagens.