Na een stadsdag in Lucca vond ik het vandaag weer tijd voor
een rustdag. Mijn schone onderbroeken waren op één na op dus ben ik onderbroeken
gaan wassen. Ik zie de mensen in mijn verbeelding zich met opgetrokken neus
omdraaien zo van “wat stinkt die vent zeg”. Dat zou mijn reputatie ernstig
schaden.
Wassen:
Vervolgens ben ik gaan lezen. In deze vakantie ben ik
begonnen aan De Greppel van Herman Koch, ik ben op de helft. Maar twee jaar
geleden ben ik begonnen aan “Dit kan niet waar zijn” van Joris Luyendijk. Dat
boek gaat over de bankencrisis in 2008 en over het wel en wee in de financiële
wereld en in het bijzonder in de City in London. Ik was in stukjes in de
afgelopen 2 jaren tot de helft gekomen en ik heb het boek nu uit!!! Proficiat
Louis.
Na de lunch besloot ik een stukje te gaan wandelen. Er moet
hier toch meer zijn dan asfalt rond deze camping. De camping is gesitueerd in
een oude olijfboomgaard waar naderhand andere struiken en bomen tussen gezet
zijn zoals oleanders. Daardoor is het een mooie camping die goed verscholen
ligt. Maar voor zover ik wist, ingeklemd tussen smalle druk bereden
asfaltwegen.
Ik liep langs het toiletgebouw op het tweede terras en nam
een foto was de “hondenwasplaats”.
Ik had hier nog niet eerder melding van
gemaakt, maar hier is, net als op een camping in Spanje vorig jaar, een
hondenwasplaats. Nu heb ik niets tegen een hondenwasplaats, maar waarom is er
dan geen kattenwasplaats? Ik heb die vraag gesteld aan de dame van de receptie.
Ze keek me met een nogal vreemde blik aan toen ik die vraag stelde en zei, “dat
weet ik niet”. Feitelijk is hier sprake van discriminatie. Ik zal er geen punt
van maken, maar kloppen doet het niet. Overigens heb ik er nog geen hond
gewassen zien worden.
Via een grindpad tussen het derde en tweede terras kwam ik
toch weer op zo’n smalle asfaltweg. Ik ben die weg een stukje afgelopen om wat
foto’s van Montecatini Alto en Montecatini Therme te maken. Maar het was een
levensgevaarlijke onderneming. Als er een auto aan komt scheuren, moet je je
tegen de vangrail drukken om niet aan stukken gereden te worden.
Snel weer terug naar het grindpad. Daar vond ik toch nog een
smal pad omhoog dat onderdeel is van een GR (Grande route), een lange afstandspad, altijd aangeduid met rood-wi:
Het pad liep behoorlijk omhoog en aangezien mijn conditie
niet meer is als vroeger en omdat ik niet voorbereid was op een echte wandeling
(geen water, geen eten, geen kaart, geen kompas), was het verstandig om terug
te keren. Maar mijn nieuwsgierigheid won het en ik liep door.
Onderweg kon ik nog
betere foto’s maken van de twee Montecatini’s en van de camping.
Er zwermden
veel bijzondere vlindertjes om me heen. Ik heb ze op de foto gezet, maar omdat
ze zo klein waren, blijft het moeilijk te
zien. Mario, ken jij deze vlinders? En zeg nu niet weer dat het gewoon
koolmezen zijn!
Ik kwam langs kleine plukjes olijfboomgaard waar het gras
gemaaid was en als heel droog hooi tussen de bomen lag. Als daar ooit een vonk
bij komt is het einde boomgaard was mijn eerste gedachte. Beroepsdeformatie.
Weer
verder het pad af stond ik plotseling voor deze villa met garage, waar het pad
ophield.
Nu weet ik ook wel dat ook een GR die vele honderden kilometers lang
kan zijn, ooit eindigt, maar toch niet hier! Zouden er GR-wandelaars hier zich
doodgelopen hebben? Ik zag geen botten, dus moet er een ander pad zijn. Terug
dan maar. En ja hoor, er was een splitsing naar een veel kleiner pad maar er
was geen aanduiding dat je dat pad moest nemen en niet het veel grotere en voor-de-hand-liggender
pad dat ik gevolgd had. Waarschijnlijk nemen geroutineerde GR-wandelaars op
gevoel de juiste route. Ik weet in ieder geval dat ik op gevoel altijd de
verkeerde keuze maak en dus fout loop.
Teruglopend langs de camping was ik getuige van een camper
die net was gearriveerd en die op zijn nieuwe campingplaats werd gedirigeerd. De
campers en caravans worden steeds groter, maar de campingplaatsen groeien niet
evenredig mee. Dus is het vaak passen en meten. Altijd intrigerend om te zien
hoe dat werkt, één achter het stuur, de ander geeft aanwijzingen. Niet altijd
verloopt de communicatie vlekkeloos.
Gisteren had ik een wandeling door Lucca beloofd. Maar door mijn voortdurende strijd met het internet was dat niet op tijd gelukt. hierbij dan alsnog:
