Schilderen en mensen kijken

Na een douche die in een woord geweldig was (zo heb ik ze nog nooit op een camping gezien) en ontbijt heeft Marleen haar schilderspullen gepakt. 
Voor vertrek wilde ik nog even het emmertje voor afvalwater leeggooien. Maar het emmertje was leeg.

Ik vroeg Marleen of zij het leeg had gemaakt, niet dus. Ik had me er al eerder over verwonderd, net of iemand het zojuist had leeg gemaakt. Maar ineens wist ik het. Stom, ik had het natuurlijk moeten weten, hoe kon ik dat nou vergeten. Vorig jaar tijdens onze reis kreeg ik van Rob, een mede-reisgenoot, een heel goed idee. Ik vond het namelijk altijd een beetje onzin om met die emmer naar het toiletgebouw te lopen. Meeste landen waar wij komen is de grond kurkdroog en kan wel een beetje vocht gebruiken. Dat beetje tandpasta en handzeep kan echt geen kwaad. Het idee was om een klein gaatje in de bodem van de emmer te maken. Hij staat netjes onder de afvoer, maar raakt nooit vol.

Het weer was vandaag prima, af en toe een schapenwolkje en ca. 20C. We zijn met de auto naar een parkeerplaats net buiten de vestingmuur gereden. Ik heb Marleen geholpen de spullen naar een, voor Marleen geschikte locatie, te dragen. Marleen is gaan schetsen ter voorbereiding van het schilderen. 

Het was overal erg druk met toeristen. Ik had 2 euro in de meter gedaan voor 2 uren zodat ik nog een tijdje bij Marleen kon blijven. Ik ben op een bankje mensen gaan kijken, erg leuke bezigheid. 

Ik zag heel veel Aziaten, volgens mij Chinezen en Japanners. Veel van hen liepen met van die lange selfiestokken rond en maakten selfies van zichzelf voor een kerk, daarna voor een ander mooi gebouw, vervolgens met z'n tweeën voor een kerk, enz. enz.
Sommigen droegen mondkapjes die vrijwel het hele gezicht bedekten met alleen de ogen nog zichtbaar. Een soort boerka zonder onderkant. Ik kan het me wel voorstellen. Je komt van die schone lucht van een Chinese miljoenenstad zo maar in die vieze lucht van Rothenburg ob der Tauber. Het zal je maar gebeuren!

De Japanse mensen zijn zeer gevarieerd gekleed. Van een modieus roze jurkje tot een ondefinieerbaar zwart gewaad met een gat er in om over je hoofd aan te trekken. Als de dames elkaar fotograferen gaan ze allemaal in dezelfde pose staan. Ik vond het een beetje gênant om stiekem een foto van zo'n situatie te maken, daarom heb ik Marleen gevraagd om ter demonstratie ook zo te gaan staan. 

Ik zag een echtpaar waarvan de man zilverwit haar had, een hagelwitte polo en hagelwitte korte broek droeg met er onder hagelwitte sportsokken en hagelwitte sportschoenen waarop de afdruk van de doos nog zichtbaar was (bij wijze van spreken). 
Verder werden er tienduizenden foto's genomen waarvan er volgens mij 99% op de smartphone blijven staan.

Toen Marleen haar ezel opgezet had, duurde het geen 5 minuten of de eerste geïnteresseerden gingen bij haar staan. Ik vind het best gedurfd om daar in die drukte te gaan staan tekenen en schilderen.

Enkele jaren geleden (2 geloof ik) waren we op een popfestival (Bospop in Weert) waar Marleen mensen in het publiek ging tekenen. Toen kwamen er mensen naar haar toe met de vraag of ze hen wilde tekenen. Ze boden ook nog aan om er voor te betalen. Marleen heeft ze weggegeven.
Resultaat van 3 uurtjes schilderen:

 Toen mijn parkeertijd er op zat, ben ik terug naar de camping gegaan. Ik heb geluncht, de vaat gedaan, het toilet geleegd en daarna ben ik een beetje gaan niksen. Marleen belt op wanneer ze weer opgehaald wil worden.

Het is jammer dat Rothenburg niet autovrij of minstens autoluw is. Ik zag tijdens het mensen kijken een colonne van minstens 30 oldtimers door het oude centrum rijden. Een oude Ford Mustang, een Fiat 500, een Chevrolet met van die vleugels, oude MG's, een oud VW-busje en ga zo maar door. Wat ze, behalve ouderdom, met elkaar gemeen hebben is dat ze stinken en herrie maken. Daarna een groep Harleys die weliswaar langzaam reden, maar voor een bulderende herrie zorgden. Ik begrijp dat mensen graag met hun bijzondere bezit pronken, maar in het centrum van zo'n oude vestingstad, gevuld met wandelende site seeing toeristen is mijns inziens minder geslaagd.

's Avonds was het weer skottelbraai-tijd:

En na het eten nog een wandelingetje langs de Tauber

Lauran, welke gevoelens komen er bij jou op als je deze foto ziet?

 Morgen weer een nieuwe dag.


 

Rothenburg ob der Tauber

Ik kom nog even terug op gisteren, vrijdag. Het had de hele dag hard en langdurig geregend. ’s Avonds, toen het weer droog was geworden, zijn we een stukje gaan wandelen. Overal waren de stroompjes van Herr Wolff uitgegroeid tot wilde beken, overal kwam water uit en het niveau in het meer van Herr Wolff was tot grote hoogte gestegen. 

De paden waren drassig en blubberig. Op zeker moment gebeurde waar ik al bang voor was, ik begon uit te glijden. Met Charly Chaplin-achtige bewegingen wist ik me nog net staande te houden. Natuurlijk hilarisch om te zien. Marleen zou zeker niet meer bij zijn gekomen als ik echt gevallen was. Het is jaren geleden al eens gebeurd, languit voorover in de modder. Maar ik moet toegeven dat ik ook hard gelachen heb toen Marleen tijdens een tocht over het grenslandpad in Zeeuws Vlaanderen uitgleed in een kletsnatte akker.

Vandaag werden we wakker met beter weer, half bewolkt en een beetje fris. We hebben afscheid genomen van Herr Wolff die geen computer heeft en alles nog op briefjes schrijft. De volgende plaats op onze route was Rothenburg ob der Tauber (aanrader van Jan van T.). Van de natuur in Westerwald naar de cultuur van Rothenburg aan "die Romantische Strasse". 

Er zijn in Duitsland op ontzettend veel plaatsen wegwerkzaamheden waar je dan steeds op versmalde wegdelen moet rijden, soms 20 km lang. Met een caravan kost dat meer inspanning. Standaard houden we 2 pauzes, een koffiepauze en een pauze voor de lunch.

De camping bij Rothenburg heet camping Ydill. Had de camping van Herr Wolff een elektriciteitssysteem van 4 ampère, op deze camping 12 ampère. Nu kunnen we weer onze broodrooster gebruiken, wij roosteren graag brood. Met slechts 4A kon dat niet. Deze camping heeft ook een prima WiFi, dus nu even geen gedongel.

Na boodschappen en avondeten op de skottelbraai, zijn we naar "die Altstadt" gewandeld via een mooi, maar steil, wandelpad. Rothenburg is een ommuurd vestingstadje met Anton Piek huisjes, vakwerkhuizen, torentjes, trapjes en heel veel toeristische winkeltjes waarvan sommigen zelfs met Chinese of Japanse opschriften naast het Duits. 

Het ziet er allemaal heel goed onderhouden uit. Ondanks het toeristische karakter, vinden wij het een leuke plaats. Marleen werd helemaal opgewonden van alle plekjes waar ze kan en wil gaan schilderen.

Er zijn ok veel winkeltjes waar allerhande taart en andere zoetigheid wordt verkocht zoals zogenaamde schneeballen. We hebben ze nog niet geproefd, misschien gaan we dat nog doen.

Terugwandelend naar de camping hadden we prachtig zicht op de ondergaande zon

en werden we in alle talen uitgezwaaid

Internetprobleem en dierenhotels

Donderdag was een reisdag. Zoals gisteren vermeld, zou het gaan regenen. En dat gebeurde ook. ’s Morgens om een uur of vijf begon het. We hebben een moment afgewacht tot het een beetje minder ging regenen en dan snel aankoppelen en wegwezen. Ter hoogte van Aken ging het regenen over in heel erg hard regenen. Zodanig dat de ruitenwissers op de hoogste snelheid moesten. De rit was slechts 185 km maar in de stortregen niet leuk. 

Maar gelukkig werd het langzaam droog en bij de nieuwe camping was het best aardig weer, het had daar helemaal niet geregend en de temperatuur ca. 20C. 

De nieuwe camping was een heel bijzondere. De eigenaar, Herr Wolff, bleek een echte natuurliefhebber en bijzonder vriendelijk. Hij spreekt een soort prins Bernhard Nederlands/Duits. Op en rond de camping hangen enkele honderden vogelhuisjes en insectenhotels die hij zelf gemaakt heeft en in allerlei bijzondere vormen, soorten en maten. B.v. een vogelhuisje in de vorm van een caravan.

Herr Wolff had een groot gebied omgetoverd tot een camping, een meer met diverse vissoorten en een zelf gecreëerde jungle zoals hij het noemt. Overal kleine wandelpaden, uitkijkplaatsen, stilteplaatsen, stoeltjes, bankjes, papiertjes met uitleg en kaarsjes etc. Echt een bezienswaardigheid en leuk om in te wandelen. 

 Deze bank is speciaal voor oma Wolff (staat op de bank)

 Op deze bank staat geschreven "bank" voor diegenen die hem niet als zodanig herkennen

De camping is, net als Herr Wolff, al oud en een beetje gedateerd, maar door alles er omheen en de enthousiaste Herr Wolff, is het toch een heel leuke camping.

Bij het installeren van de caravan en het opzetten van de luifel hebben we weer gebruik gemaakt van een tie wrap, simpel en snel.

Ons plekje is prima:

                  Het sanitair is ook prima. Herr Wolff of zijn echtgenote houdt alles heel goed bij.

Bij het meer staat ook een bank gemaakt van een boom

 Maar deze zit lang niet zo goed als de boombanken die wij in Wouwse Plantage neerzetten:

Langs de camping loopt een mooie beek, de Eisenbach, en over het terrein van Herr Wolff nog diverse kleine stroompjes.

 
Er moeten ook af en toe nog boodschappen worden gedaan. Volgens Herr Wolff moesten we gewoon een stukje terug rijden, dan onder de snelweg door en vervolgens kom je bij een industrieterrein met tankstation en diverse supermarkten. Dat bleek voor ons toch te summier uitgelegd. Na diverse kilometers zoeken kwamen we bij een klein pittoresk dorpje, maar niet bij de winkels. Marleen kwam met het verlossende idee. We kijken in de navigator naar tankstations en zoeken er een uit in dat industriegebied. Dat lukte en na ca. anderhalf uur waren we terug op de camping met onze boodschappen. 

In het naast gelegen hotel restaurant hebben we gegeten. Ik een forel met het een en ander erbij en Marleen een vegetarische maaltijd met “dinkelprätsels”. Ze wist niet wat dat was en de dinkelprätsels vielen helaas tegen. De rest was wel lekker.

Het WiFi-tijdperk heeft bij Heer Wolff nog zijn intrede niet gedaan. Dus moest ik vandaag mijn nieuw aangeschafte dongel gaan proberen om via het mobiele Duitse 4G netwerk mijn blog te versturen. Maar na een uur klungelen was het me nog niet gelukt. Vandaag, vrijdag, direct 's morgens maar eens gebeld naar Vodafone wat ik verkeerd doe en dus komt dit verhaal minimaal 1 dag te laat. Na 2x met een help desk te hebben gesproken, lukte het nog steeds niet. Voor de mensen die niet weten wat een dongel is: een dongel is een USB-stick met een kleine router er in. Je plaatst een SIM-kaart in de dongel en dan moet je gebruik kunnen maken van het lokale mobiele netwerk. Klinkt simpel, maar als er iets niet goed ingesteld staat, vind maar eens wat wat?!

Vandaag zijn we, op speciaal verzoek van Marleen, naar een keramiekmuseum 20 km verderop gereden. Het regent vandaag pijpenstelen, dus een prima dag voor een binnenactiviteit. Nadat ik uitgekeken was en Marleen nog lang niet, ben ik in het restaurant (waar WiFi was), gaan zoeken op de Vodafone site. Ik vond de mogelijke oplossing voor mijn internetprobleem. Terug bij de caravan heb ik mijn oplossing direct uitgetest en het werkt!!!!!😀. Geen helpdesk nodig, gewoon zelf zoeken.

Dus schrijf ik vandaag voor twee dagen tegelijk. Aangezien het nu nog steeds regent, zijn er van vandaag geen foto's. 

Morgen wordt het weer veel beter. We gaan waarschijnlijk morgen verder, naar Rotherburg ob der Tauber.

Heel warm

Allereerst een kleine correctie: tie raps was natuurlijk verkeerd geschreven, het moet tie wraps zijn. Maar de eindredactrice lag al te slapen toen ik deze fout maakte.
De douches zijn hier prima op camping Rozenhof. Voor de insiders, dit is iets anders dan de Rozenhof in Wouwse Plantage (bejaardencomplex) alhoewel het hier ook een soort bejaardencomplex is. Veel grijs en kaal.
Het plekje waar we staan is prima

En we kijken dus uit in een soort dalletje van waar die vervelende rukwind gisteren kwam

De ochtend hebben we rustig besteed, Marleen voelde zich een beetje slapjes. Ze moet altijd even wennen de eerste dagen van huis weg. In het dichtst bijzijnde dorp Epen hebben we bij een Sparwinkel wat boodschappen voor het avondeten gedaan. Na de lunch hebben we bij de receptie een nieuwe wandeling uitgezocht.

Niet al te lang want we moeten weer even wennen aan lopen bij 28 graden en klimmen en dalen. Nou zijn het hier niet bepaald de Alpen, maar toch best wel klimmen (dalen voelt minder zwaar).
Het eerste stuk van de route liep langs de weg waar de camping aan ligt. Een toeristische route, maar ontzettend druk en gevaarlijk. Behoorlijk steil, met scherpe bochten en gevuld met auto's, motoren, wielrenners, toerfietsers en wandelaars. Terwijl de auto's en motoren  allemaal veel te hard rijden en de wielrenners als bezetenen afdalen. Tijdens de wandelingen kom je bijna niemand tegen, maar op de wegen is het veel te druk naar onze zin. Ook tijdens deze wandeling bijna niemand gezien. Een echtpaar en verder werden we vergezeld door een eskadron zoemende beesten die ik moeilijk weg kreeg, maar die niet durfden aan te vallen uit ontzag voor mijn vlakke hand.
De omgeving is bijzonder mooi en diverse keren hebben we op een bankje van het uitzicht genoten. Vooral heel veel bloemen.

De wandeling was tot in detail beschreven, heel goed. We zijn geen enkele keer fout gelopen, hebben geen kompas en ook geen kaart nodig gehad. Het niveau benaderde bijna  het niveau van de Spilwandelingen in Wouwse Plantage opgesteld door een zekere L. Krook.
Na de toch wel warme wandeling ben ik eens lekker gaan zitten en heb mijn voeten bekeken. Geen probleem op mijn open sandalen.

Ik heb een hekel aan warme voeten en het hoofd moest goed beschermd worden met mijn Spaanse pet.

Marleen is zoals iedere dag nog wat gaan schetsen onder een boom.

Om een uur of zeven heb ik de skottelbraai tevoorschijn gehaald en hebben we gebakken zalm, gebakken aardappels en sla met komkommer gegeten.
Aangezien we morgen weer verder gaan richting Duitsland en aangezien de verwachting is dat het al vroeg in de ochtend gaat regenen (😖 ☔), hebben we de luifel alvast opgerold (en dus de tie wrap doorgeknipt). De bestemming morgen is Westerwald. Vandaag ontdekte ik dat Westerwald helemaal geen stad of dorp is, maar een gebied. De camping ligt bij een dorpje met de naam Girod.