Moederkonijn

Ik was blij verrast met de reactie van Moederkonijn, bedankt. Moederkonijn is iemand die kosten noch moeite spaart om jonge konijntjes van een gewisse dood te redden. Ook jij daarvoor alle lof. Moederkonijn heeft, waarschijnlijk met technische assistentie van Zoonkonijn, een reactie geschreven naar aanleiding van mijn bezoek aan Florence. Beste Moederkonijn, veel mensen in mijn omgeving weten dat ik soms een beetje chargeer. Marleen noemt het meestal overdrijven. Je kan het ook ongenuanceerd noemen. Ik adviseer je daarom om mijn schrijfselen niet altijd al te serieus te nemen. Desondanks waardeer ik heel erg de moeite die je je getroost hebt om mij een hart onder de riem te steken.
Vandaag was een belangrijke dag. Het einde van de schilderweek van Marleen en daarmee een eind aan mijn armzalige campingbestaan. 
Op de terugweg van Carmignano, waar Marleen logeerde in een grote villa waar ze voortdurend geplaagd werden door zwermen fel stekende muggen, zijn we weer naar die grote shoppingmall gegaan om boodschappen te doen voor vandaag en voor de terugreis. Het was zaterdagochtend en kennelijk had half Toscane besloten om in die winkel hun boodschappen te gaan doen. Het leek Florence wel (sorry Moederkonijn, het moet nog een keertje). 

 kijkje in de supermarkt

Terug op de camping heb ik eerst een brood in de bakmachine gedaan, waarna we voor de laatste keer naar het zwemparadijs op het bovenste terras zijn gegaan, waar overigens geen muggen zijn (hele week geen last gehad).

Na het zwemmen heeft Marleen op de luie stoel een hoeveelheid slaap ingehaald die ze de afgelopen dagen te kort is gekomen.
Marleen leest nog

Hier is ze in slaap gevallen. Logisch na zo'n vermoeiende week.

Ook nog een wasje gedaan. Fijn om met schone kleren op pad te gaan.

Morgen vertrekken we op tijd, het maximaal haalbare voor ons schat ik in op 09.30 uur. Onze buren die ook morgen vertrekken, zijn dan al een paar uur op pad. Dat lukt ons niet / dat willen we niet. Het zal een pittige dag worden want we willen doorrijden tot Imst in Oostenrijk. Het is niet eenvoudig om in Italië een camping in de buurt van de snelweg te vinden en willen we van de zondag gebruik maken om de vrachtwagenproblematiek op de Italiaanse wegen te mijden ( zie een paar blogs eerder). Dus even doorbijten. De camping in Imst kennen we inmiddels. Dat is een fijne camping en ik heb een plekje besproken. Tevens ligt Imst vlak bij de Fernpas die we over moeten naar Duitsland. Eerst maar Italië uit en de Brennerpas over.
 

Wat is een vis???

Naar aanleiding van mijn bijdrage van gisteren, bracht mijn lieve zus Suzan mij op de hoogte van een filmpje waarop een alternatieve wijze om de caravan van zijn plek te manoeuvreren te zien is. Mogelijk dat caravanbezitters er hun voordeel mee kunnen doen.

caravan manouvreren 

En om nog even op het onderwerp caravan door te gaan, ontdekte ik een test van Radar of de KCK, dat weet ik niet meer, van movers. In het volgende filmpje wordt de best geteste mover getoond. Movers worden getest op kracht, storingsgevoeligheid, op snelheid etc. Deze mover kwam wat betreft snelheid als beste uit de test.

mover test

Zo, nu even over vandaag. Het was wederom erg warm. Ik heb meestal geen problemen met warmte, maar als het te lang en te heet is, vergaat je de moed om iets te doen. Ik ben de dag begonnen met het wassen van T-shirts. Er was na vandaag nog 1 schone en we moeten nog 5 dagen, dus was het tijd om te wassen.

Vervolgens heb ik De Greppel uitgelezen. Waar ik al voor vreesde, kwam uit. Het eind was teleurstellend. Meestal hebben de boeken van Koch een onverwachte ontknoping. Dat was nu ook wel het geval, maar in dit geval onverwacht en teleurstellend. Als een nachtkaars eigenlijk. Later op de dag ben ik gaan lezen in een boekje met de naam "De Verbouwing". Na pagina 15 was ik in slaap gevallen en dat boek heb ik dus ter zijde gelegd. Volgende poging betrof "De Hartsvriendin" van Heleen van Royen. Dat is wel een totaal ander boek dan De Greppel. Ik ben inmiddels gevorderd tot pagina 69. Ik weet niet of het toeval is, maar dat is wel echt een getal voor Heleen van Royen.

Gisteren laat op de middag kwam er een grote vrachtwagen het campingterrein oprijden, een soort verhuiswagen. Ik dacht eerst, het moet niet gekker worden. Gaan ze nu al verhuiswagens gebruiken als campeermiddel? Later ontdekte ik dat er met die vrachtwagen tentjes en plunjebalen vervoerd werden. Gedurende de avond kwamen in kleine groepjes jongens en meisjes van een jaar of 12 a 13 op racefietsjes de camping op. Een groep van in totaal 90 kinderen fietsen vanuit Duitsland bij de Bodensee door Oostenrijk naar Rome in Italië. Deze camping is een van hun stopplaatsen. Ze blijven hier 2 dagen. De kinderen moeten aantoonbaar van te voren 1000km gefietst hebben om mee te mogen doen. We hebben gisterenavond absoluut geen last van hen gehad. Vandaag waren ze in het zwembad, niet allemaal tegelijk. Ze organiseerden zelf steeds zwemwedstrijdjes. Erg leuk om te zien hoe enthousiast die kinderen zijn. En een knappe prestatie om op die leeftijd zo ver en zwaar te fietsen. Nog eens wat anders dan de Hel van de Pin.

Ik nam me voor om, ondanks de hoge temperatuur, het langeafstandspad een stukje verder te wandelen. De kwaliteit van het pad was soms slecht en ik was wel een beetje bang zo alleen. Stel je voor dat ik mijn voet ernstig verstuik en ik kan niet meer verder. Dan moet ik de Italiaanse 112 gaan bellen. 

Na een niet al te lange wandeling kwam het pad, teleurstellend, uit op een asfaltweg.

Precies op die plek was ook een tamelijk luxueus complexje met een aantal vakantie appartementen met een restaurant er bij met een prachtig uitzicht op Montecatini Therme.

Ik ben naar de receptie gegaan ("bon giorno" zeg je dan tegen de receptionist; het enige Italiaans dat me van deze vakantie is bijgebleven) en heb gevraagd of ik daar zou kunnen eten vanavond. Er ontspon zich een komisch tafereel omdat de betreffende meneer een paar woorden Engels sprak, maar me toch steeds weer niet begreep. Uiteindelijk heb ik hem duidelijk kunnen maken dat ik graag de menukaart wilde zien. Die heeft hij voor me geprint en op het eerste gezicht zag dat er goed uit, veel visgerechten. Ik heb gereserveerd.    
Ik besloot om via de openbare weg, dus de asfaltweg, terug te lopen. Zo maar een weg lopen die ik niet ken zonder zeker te weten dat het goed is, is in mijn geval een risico. Na een kwartier bergafwaarts gelopen te hebben (het langeafstandspad ging bergopwaarts), begon ik ernstig te twijfelen of ik wel bij de camping zou uitkomen. De twijfel sloeg toe. Maar de moderne techniek heeft ons een smart phone gebracht met daarop Googlemaps. Je klikt op Googlemaps, de camping staat er al op, je klikt op Ga en je weet hoe je moet lopen. Het bleek gelukkig de juiste richting te zijn.

Terug op de camping heb ik de geprinte menukaart nog eens goed bestudeerd. Alle visgerechten waren helemaal geen vis. Het was allemaal kokkels, garnalen (grote en kleine) en inktvis. Dat was niet wat ik wilde. Weer een nieuwe uitdaging, de reservering afbellen. Ik kreeg dezelfde man aan de telefoon. Nu heeft het me enkele minuten gekost om hem uit te leggen dat ik da reservering wilde afzeggen. Hij dacht maar steeds dat ik een nieuwe reservering wilde maken. 

Dus besloot ik ten einde raad, ik had echt geen zin om te koken vandaag, om bij het restaurant van de camping te gaan eten. Na bestudering van die menukaart besloot ik tot de volgende keuze:

• Carpaccio van gerookte zalm (kan ik geen buil aan vallen);
• Mixed grilled fish and vegetables (afwachten);

Nu weet ik het zeker, in Italië weten ze niet wat vissen zijn. Ze denken hier dat alles wat kan zwemmen vissen zijn. Ik kreeg namelijk gepaneerde (fout voor mij) gefrituurde inktvis en garnalen en gefrituurde avocado met frites (natuurlijk ook gefrituurd).

Inktvis en garnalen zijn geen vissen!!!!! Bovendien was het tamelijk smakeloos. Gelukkig kreeg ik er mayonaise bij waarmee ik het nog enigszins op smaak kon brengen.

Deze dag eindigt dus, net als het boek van Herman Koch, teleurstellend.
Morgenochtend haal ik mijn liefje op en zondag vertrekken we voor een lange rit naar Oostenrijk.

De helpende hand

Ik heb gisteren iets belangrijks vergeten te vermelden. Om ongeveer kwart voor twee ontving ik een appje van Marleen dat ze zaten te eten op het plein met de welluidende naam “Piazza Di Santa Maria Novella”. Het klonk als een uitnodiging “kom ook even”. Ik was op dat moment op het “Plazza Della Signora”. Gelukkig had ik een plattegrond, maar het viel toch niet mee om daar te geraken. 

Maar het is gelukt. Marleen zat daar met haar schilderdames pizza’s te eten en ik ben aangeschoven en heb me beperkt tot een glas koude droge witte wijn. Het gesprek kwam o.a. op de mensen die daar papierprikken of die achter een loket op een klein treinstationnetje zitten en kaartjes verkopen terwijl er ook een kaartjesmachine staat. Dat is eigenlijk werkverschaffing. De werkeloosheid in Italië is erg hoog, zeker onder jongeren. Het onderwerp baanzekerheid is dus een beladen onderwerp en niet iets om over te lachen.

baanzekerheid

Eergisteren vroeg ik Mario of hij wist welk vlindertje ik gefotografeerd had. Dit is het antwoord van Mario: 

"phegeavlinder, (amata phegea), voor- en achtervleugel zwartblauw met witte vlekken. Achterlijf met 2 gele banden. Het is een dagactieve nachtvlinder".

Bedankt Mario. Wat een prachtig woord eigenlijk dagactieve nachtvlinder. Zouden er ook dagactieve nachtvlinders zijn?

Vandaag, een erg warme dag dus rustig aan, wilde een Belgische buurman met een enorme camper die eigenlijk niet op het campingplekje paste, vertrekken. 

Het was zo’n krankzinnig grote camper, een monster eigenlijk, waarbij onze caravan verbleekt tot zo’n eitje waarmee men kort na de tweede wereldoorlog  ging camperen en die je nu alleen nog ziet als curiositeit, als publiekstrekker op een camping of caravanbeurs. 

De plaatsen op het terras waar we staan zijn aan de voorzijde begrensd door de terrasafgrond, aan de achterzijde door de muur van het hoger liggende terras en aan de beide zijkanten door struikjes met een volgende caravan of camper. Te veel naar voren betekent over de rand gaan, te veel naar achteren betekent tegen de muur. 

Ik was aan het lezen in De Greppel en ik was aangekomen bij pagina 297 (van de 318), waar de hoofdpersoon vreest dat hij zijn echtgenote nooit meer zal terugzien. Ik ben hier gestopt om de spanning op te voeren voor morgen als ik het boek waarschijnlijk zal uitlezen.

Ik zag dat de Belg het niet ging lukken om zonder hulp zijn voertuig schadevrij van zijn plaats te manoeuvreren.  Het zou een kwestie worden van heel vaak stukje vooruit en naar links draaien, dan weer stukje achteruit naar rechts enz. Ik ben gaan helpen met aanwijzingen geven, natuurlijk goede. Ik zou niet graag schade aan zijn mooie touringcarachtige camper op mijn geweten willen hebben. Elkaar helpen op de camping is heel belangrijk. Wij zijn ten slotte ook al 3x geholpen tijdens deze vakantie:

1. In Limburg toen onze luifel op het dak was gewaaid;
2. In Oberndorf waar een buurman onze kapotte luiflelpoot heeft gerepareerd;
3. In Italië waar een dame op leeftijd met gevaar voor eigen leven de snelweg op rennend Marleen de weg heeft gewezen;

Nu was het dus mijn beurt. Ik vind anderen helpen dus heel belangrijk, maar er zijn wel grenzen. Soms kan de noodzakelijke hulp een grens overgaan en zou ik me dus 2x bedenken alvorens die hulp te geven. De helpende hand die in het volgende filmpje gegeven wordt, zou ik wellicht weigeren. 

de helpende hand 

Het was vandaag bloedheet, eigenlijk te heet om iets te doen. Ik ben diverse keren naar het zwembad gegaan om af te koelen. Maar het water is 26 graden, dus de afkoeling is maar beperkt.  Inmiddels ben ik al zo bruin dat ik mogelijk niet meer herkend zal worden in Wouwse Plantage en ik mijn paspoort zal moeten gebruiken om toegelaten te worden. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, dat is met bruin worden precies zo. Dus misschien dat de terugreis al een voldoende verblekend effect zal hebben.

Ik heb nog wel een hagedis op de foto gezet. Die zijn er hier heel veel, maar ze zijn niet erg fotogeniek. Meestal rennen ze te hard om ze vast te leggen en hebben ze tussen het dorre gras een schutkleur. Maar dit exemplaar heb ik gehypnotiseerd waardoor hij een aantal seconden stil bleef zitten.

Verder ben ik blij dat het bijna zaterdag is en dat ik Marleen kan gaan ophalen. Ik begin langzamerhand tegen mezelf te praten of ik geef een schop tegen de skottelbraai als het eten in de pan niet wil zoals ik het wil. Kortom, ik heb behoefte aan prettig gezelschap. 

Ik heb wel heel aardige Engelse buren. Die man zwemt gelukkig ook met een pet op zodat ik niet de enige ben die als dorpsgek beken wordt. Ik ga zwemmen als hij ook het water in gaat, twee petten in het bad, dat verdeelt de aandacht.

Van de week stonden mijn Engelse buren en ik bij de bushalte te wachten op de bus. We stonden gezellig met elkaar te keuvelen. Er kwam een Nederlands echtpaar aan, ook voor de bus. De man begon zich te mengen in het gesprek en vroeg na verloop van tijd aan mij in het Engels waar in Engeland ik woonde. Ik antwoordde “Wouwse Plantage”. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, ik zag hem denken “Wouwse Plantage in Engeland”?. Toen viel het kwartje, duurde wel lang overigens. De vraag is nu of dat iets zegt over mijn Engels of over zijn Engels, of misschien wel over allebei.  

Louis naar Florence

Na de rustdag van gisteren werd het weer tijd voor wat activiteit. Wekker af laten lopen en om 10 over negen met de bus naar het station van Montecatini Therme. Aldaar op de trein naar Florence gestapt (in Italië heet dat Firenze). Een treinrit van 50 minuten. Het weer was vandaag uitstekend voor een stedentrip, ca. 25 graden.
De eerste stap die je neemt in zo'n nieuwe onbekende stad is naar het VVV. Daar trof ik heel veel mensen aan die op bankjes zaten en ook veel mensen bij loketjes. Ik dacht eerst dat er ook een soort restaurant in die VVV zat. Waarom zouden anders al die mensen daar zo gezellig met elkaar zitten te praten. Opeens had ik het door. Je moest een nummertje trekken en dan zijn er een heleboel loketjes met ieder een letter. Dus als A76 op het bord verschijnt, mag de persoon met nummer 76 naar loket A. Dit wordt lang wachten in een oververhit, volgepropt lokaal. Daar begint Louis niet aan. Daar komt bij dat ze je bij het VVV vertellen welke gebouwen je zeker moet gaan bekijken. Daar zal het dus altijd ook erg druk zijn. Ik ben direct vertrokken en heb een andere tactiek toegepast. Ik ben zonder enig doel gaan rondlopen, als een kip zonder kop dus, en dus eigenlijk geen tactiek. Het leuke is dat je dan in allerlei straatjes komt waar al die toeristen niet komen. Net als in Lucca zijn het vooral erg smalle straatjes. 

Dan zie allerlei leuke winkeltjes die in Nederland al jaren geleden ten grave zijn gedragen.
Zodra ik een terrasje zag in een niet toeristische straat, heb ik mijn eerste rustpunt ingebouwd en een latte machiato besteld (€2,50. , goedkoop dus). Je zit dan op een terras op een afstand van minder dan een halve meter van de rijbaan waar de auto's en bussen zeer dicht langs je rijden. 

Zoals ik al vermeldde was het leuk om al die winkeltjes te zien zoals een heel klein boekbinders atelier, kleine kruideniers etc.

 Of gewoon een loodgieter die aan het werk is of mannen die de weg repareren

 Of je nu wilt of niet, je komt toch een keer de monumentale gebouwen tegen waarvoor Florence zo bekend is, alhoewel ik niet de meest in het oog springende heb gekozen. Die zijn namelijk zo groot dat ze niet op mijn smartphone passen.

 Een minder aspect van deze stad is dat het er een vreselijk kabaal is van voorbij scheurende brommers, scooters, auto's en motoren, die allemaal veel, veel te hard rijden door die smalle straten. Tevens ziet alles er smerig uit en stinkt het er. Maar als je daar even niet op let, is het er wel leuk. Volgens mij zijn er Florence meer scooters dan fietsen in heel Nederland. Overal staan lange rijen scooters geparkeerd. Ik heb geprobeerd een hele rij op 1 foto te krijgen, maar dat lukte bij lange na niet. zulke rijen staan overal

Verder loopt de rivier de Arno door de stad met op diverse plaatsen bruggen er over. Op de eerste die ik over liep stond een enorme file dacht ik. Maar het waren gewoon geparkeerde auto's, merkwaardig

De bekendste brug over de Arno is de ponte vecchio. Daar moet je kennelijk op gestaan hebben, ik snap niet waarom want de andere bruggen deden het ook prima.

Over deze kon ik ten slotte ook zo naar de overkant lopen.

 Luie mensen heb je overal

En voor mensen met pleinvrees is het hier niet altijd lekker

In een van de kleine straatjes kocht ik een ijsje in een piepklein ijswinkeltje waar met een man of 3 in paste. Twee lekkere bolletjes voor €2,-. Ik zei tegen het meisje dat ik er graag slagroom op wilde. Dat kreeg ik gratis van haar. Dat moet met mijn uiterlijk te maken hebben. Ik heb haar natuurlijk gecomplimenteerd met haar schattige ijswinkeltje. 
Er zijn in florence overigens heel veel winkels waar je kan snoepen. Natuurlijk heel veel ijswinkels maar ook cafetaria's, broodjeswinkels, pizza bars en allerhande snoepwinkels. Ik denk dat Italianen net als Nederlanders erg van snoepen houden:

snoepen 

Italianen houden ook veel van beelden. Overal grote beelden van grootheden waarschijnlijk. Ik heb ze niet bestudeerd. De quizvraag van vandaag: wie hoort er niet in onderstaande rij thuis?

En als je veel door de stand wandelt als toerist, heb je af en toe nieuwe schoenen nodig

Marleen heeft nog even snel een muurschilderingetje gemaakt

relatief rustige straat in Florence 

In bovenstaand filmpje zie je, als je goed kijkt, een rond wit bord met rode rand waarop het getal 30 staat. Uit goed geïnformeerde bron heb ik vernomen dat dit in florence betekent dat het verboden is om langzamer dan 30 km per uur te rijden. Ik moet zeggen dat die Italianen zich heel goed aan de regels houden, proficiat!

 straatje voor arme wandelaars

Ik overweeg om deze blog naar het VVV van Florence te sturen. Waarschijnlijk vinden ze dit een waardevolle aanvulling op hun documentatie voor de toeristen.

discriminatie

Na een stadsdag in Lucca vond ik het vandaag weer tijd voor een rustdag. Mijn schone onderbroeken waren op één na op dus ben ik onderbroeken gaan wassen. Ik zie de mensen in mijn verbeelding zich met opgetrokken neus omdraaien zo van “wat stinkt die vent zeg”. Dat zou mijn reputatie ernstig schaden.

Wassen:

 Spoelen:

Vervolgens ben ik gaan lezen. In deze vakantie ben ik begonnen aan De Greppel van Herman Koch, ik ben op de helft. Maar twee jaar geleden ben ik begonnen aan “Dit kan niet waar zijn” van Joris Luyendijk. Dat boek gaat over de bankencrisis in 2008 en over het wel en wee in de financiële wereld en in het bijzonder in de City in London. Ik was in stukjes in de afgelopen 2 jaren tot de helft gekomen en ik heb het boek nu uit!!! Proficiat Louis.

Na de lunch besloot ik een stukje te gaan wandelen. Er moet hier toch meer zijn dan asfalt rond deze camping. De camping is gesitueerd in een oude olijfboomgaard waar naderhand andere struiken en bomen tussen gezet zijn zoals oleanders. Daardoor is het een mooie camping die goed verscholen ligt. Maar voor zover ik wist, ingeklemd tussen smalle druk bereden asfaltwegen.

Ik liep langs het toiletgebouw op het tweede terras en nam een foto was de “hondenwasplaats”. 

Ik had hier nog niet eerder melding van gemaakt, maar hier is, net als op een camping in Spanje vorig jaar, een hondenwasplaats. Nu heb ik niets tegen een hondenwasplaats, maar waarom is er dan geen kattenwasplaats? Ik heb die vraag gesteld aan de dame van de receptie. Ze keek me met een nogal vreemde blik aan toen ik die vraag stelde en zei, “dat weet ik niet”. Feitelijk is hier sprake van discriminatie. Ik zal er geen punt van maken, maar kloppen doet het niet. Overigens heb ik er nog geen hond gewassen zien worden.

Via een grindpad tussen het derde en tweede terras kwam ik toch weer op zo’n smalle asfaltweg. Ik ben die weg een stukje afgelopen om wat foto’s van Montecatini Alto en Montecatini Therme te maken. Maar het was een levensgevaarlijke onderneming. Als er een auto aan komt scheuren, moet je je tegen de vangrail drukken om niet aan stukken gereden te worden.

Snel weer terug naar het grindpad. Daar vond ik toch nog een smal pad omhoog dat onderdeel is van een GR (Grande route), een lange afstandspad, altijd aangeduid met rood-wi:

Het pad liep behoorlijk omhoog en aangezien mijn conditie niet meer is als vroeger en omdat ik niet voorbereid was op een echte wandeling (geen water, geen eten, geen kaart, geen kompas), was het verstandig om terug te keren. Maar mijn nieuwsgierigheid won het en ik liep door. 

Onderweg kon ik nog betere foto’s maken van de twee Montecatini’s en van de camping. 

Er zwermden veel bijzondere vlindertjes om me heen. Ik heb ze op de foto gezet, maar omdat ze zo klein waren, blijft het moeilijk te  zien. Mario, ken jij deze vlinders? En zeg nu niet weer dat het gewoon koolmezen zijn!

Ik kwam langs kleine plukjes olijfboomgaard waar het gras gemaaid was en als heel droog hooi tussen de bomen lag. Als daar ooit een vonk bij komt is het einde boomgaard was mijn eerste gedachte. Beroepsdeformatie. 

Weer verder het pad af stond ik plotseling voor deze villa met garage, waar het pad ophield. 

Nu weet ik ook wel dat ook een GR die vele honderden kilometers lang kan zijn, ooit eindigt, maar toch niet hier! Zouden er GR-wandelaars hier zich doodgelopen hebben? Ik zag geen botten, dus moet er een ander pad zijn. Terug dan maar. En ja hoor, er was een splitsing naar een veel kleiner pad maar er was geen aanduiding dat je dat pad moest nemen en niet het veel grotere en voor-de-hand-liggender pad dat ik gevolgd had. Waarschijnlijk nemen geroutineerde GR-wandelaars op gevoel de juiste route. Ik weet in ieder geval dat ik op gevoel altijd de verkeerde keuze maak en dus fout loop.  

Teruglopend langs de camping was ik getuige van een camper die net was gearriveerd en die op zijn nieuwe campingplaats werd gedirigeerd. De campers en caravans worden steeds groter, maar de campingplaatsen groeien niet evenredig mee. Dus is het vaak passen en meten. Altijd intrigerend om te zien hoe dat werkt, één achter het stuur, de ander geeft aanwijzingen. Niet altijd verloopt de communicatie vlekkeloos.

parkeren

 Gisteren had ik een wandeling door Lucca beloofd. Maar door mijn voortdurende strijd met het internet was dat niet op tijd gelukt. hierbij dan alsnog:

wandeling door Lucca