De navigator gaf aan "niet in kaart gebrachte zone". Zodra we bij de openbare weg kwamen op een rotonde, kozen we voor het bord Trento. Dat was fout, direct daarna wist de navigator het weer, we hadden een andere afrit van de rotonde moeten nemen. De weg ging berg op en er was geen mogelijkheid om te keren, dus verder dan maar. Na enige tijd past de navigator zich weer aan, maar berg op en weer naar beneden is wel een omweg. Goed begin?!
Filmpje van een stukje rijden: stukje meerijden?
In Trento naar de snelweg gaat dan weer via allerlei onoverzichtelijke splitsingen, kruispunten en rotondes met aanduidingen die bij ons vraagtekens oproepen. Na wat schelden en zweten kwamen we dan op de A22 richting Verona. Het was een twee baans tolweg, heel erg druk en onvoorstelbaar veel vrachtwagens (en volledige verroeste vangrails; gegalvaniseerde vangrails kennen ze hier nog niet).
Er tussen blijven betekent 60 max. 70 km/uur rijden. Passeren lukt, maar lastig in die drukte. Plotseling verscheen er op de matrixborden in het Italiaans een tekst, maar ook in het Engels: "Truck Queue". Verderop wisten we wat dat betekent, een enorme rij stilstaande vrachtwagens, misschien wel een paar honderd. Eerst zagen we de file en sloten netjes achteraan. Maar op de linker rijstrook bleven de personenauto's ons passeren, kennelijk geen file daar. Op een zeker moment besloot ik uit de file te steken en op de linker baan te gaan rijden. We passeerden ontelbare stilstaande vrachtwagens tot we bij de kop van de file kwamen. Daar stond de voorste vrachtwagen stil met gewoon lege ruimte er voor. Waarom die voorste stil stond was ons niet duidelijk. We gingen weer naar rechts en reden verder tot een aantal kilometers verder weer zo'n rij stond. Op die weg mogen vrachtwagens overdag niet passeren. Maar als het tot gevolg heeft dat dan de hele weg stil komt te staan als er 1 stil staat????????
Pas na Modena werd de weg vierbaans en was het fileprobleem over. Daarna ging de route naar Bologna en vervolgens naar Florence, allemaal tolweg.
Bij Florence kwamen we weer bij zo'n onduidelijke situatie. Er is een splitsing in de snelweg en onze route staat er niet bij. Pas na de splitsing, als je dus al fout bent gegaan, staat Florence er weer op, gggrrrr!!! Inmiddels hadden we de tol betaald, moesten we op de eerst volgende rotonde terug de tolweg op en dan bij de eerst volgende afrit er weer af en dus weer betalen. Allemaal niet goed voor mijn humeur.
Na Florence richting Pisa en bij Montecatini er af en betalen.
De camping geeft op hun website aan dat je de borden van de camping moet volgen en vooral niet de navigator! Dan doen we dan ook. Dat bleek eenvoudiger gezegd dan gedaan. Volgens de mevrouw van de receptie staan er echt heel veel bordjes. Dat klopt misschien wel, maar er staan ook heeeeeel erg veel andere bordjes en je hebt maar een seconde om alles te lezen. De straatjes in Montecatini zijn erg smal met geparkeerde auto's aan beide kanten, tegenliggers die weinig rekening willen houden met een auto met caravan en achterop komende auto's die vinden dat het allemaal veel te langzaam gaat. Een recept om een bordje over het hoofd te zien.
Als je dan voor je gevoel al te lang geen bordje camping gezien hebt, besluit je om op een rotonde te keren en terug te rijden in de hoop een bordje camping te zien. Dat gebeurde gelukkig. Vervolgens met veel haarspeldbochten omhoog en dan plotseling op een heel lastig punt het bordje camping achter een spiegel. Je zag het bordje wel, maar niet welke richting het uit wees. Op een hobbel in een haarspeldbocht achteruit om te herstellen met voor je en achter je Italianen. We waren heel erg blij dat we eindelijk om half vijf op de camping arriveerden.
Het is een prachtige camping met een groot terrein beneden en drie terras niveaus er boven. De mevrouw van de camping vroeg of ik het durfde om de terrassen op te rijden. Ik dacht als ik hier ben gekomen kan dat toch niet moeilijker zijn. Dat was het ook niet. We hebben een prachtige plek op een van de terrassen met een schitterend uitzicht.
Na de caravan te hebben geïnstalleerd hebben we op een stoel in de schaduw een heerlijk koud Oostenrijks biertje gedronken en wijntje.
Na deze inspannende dag vonden we het welverdiend om in het restaurant van de camping te gaan eten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten