Louis in Lucca

Voordat ik over de dag van vandaag ga vertellen, moet ik nog iets nuanceren. Ik sprak in een vorige blog over mijn niet meer aanwezige weelderige haardos. Vandaag werd ik er door mijn lieftallige zus Suzan op gewezen dat het nog niet zo lang gelden is dat ik wel degelijk een weelderige en zonbestendige haardos had. Zie hier het bewijs dat ze me zojuist mailde:

 Vandaag heb ik een bezoek aan de stad Lucca gebracht. Met de bus naar het station en daarna met de Fira naar Lucca.

Lucca is een niet al te grote stad met een stadswal er omheen. Je kan over de wal wandelen en dan ben je in een uur rond Lucca gelopen (wel in Louis-tempo). Bij het schrijven van dit stukje stuitte ik op een probleem. Ik had namelijk heel veel foto's gemaakt en na een zeer strenge selectie bleven er nog steeds 55 over. Dat wordt te gek, dus nog strenger selecteren en dan moeten er helaas ook heel mooie plaatjes het veld ruimen. 
Enkele in het oog springende gebouwen (het Italiaanse VVV zal het vast niet met me eens zijn):

De straatjes in Lucca zijn smal en de meeste zijn gevuld met heel veel toeristen:

Maar ik heb ook straatjes gevonden zonder toeristen, waar gewoon mensen wonen:

In een eerdere blog schreef ik dat ik die hagelwitte sportsokken bij de manlijke toeristen niet zo kan waarderen. Als ik lang op mijn sandalen moet lopen, draag ik toch ook graag een paar sokken, maar ik kies dan een lekker onopvallend kleurtje:

Natuurlijk kan je niet een Italiaanse stad bezoeken zonder een Italiaanse latte machiato geproefd te hebben. Ik moet toegeven, hij was lekker en ook nog niet eens duur (€3), maar hij was dan ook niet helemaal vol. Ik zou zeggen, neem dan een kleiner glas. Zo'n half glas staat zo lullig.

In de toeristensteden staan vaak van die "living statues" (levende standbeelden), maar welke activiteit deze wilde uitbeelden.....???????

Tijdens mijn wandelingen kwam ik ook deze man tegen

Dit is de bewaker van Lucca, de cipier zeg maar. Ik heb gelezen dat hij zeer begaan was met zijn werk, in de wieg gelegd voor cipier zeg maar.

Geluid aan:                   De cipier

Natuurlijk heb ik ook een echt Italiaans ijsje gegeten, en ook dat niet duur (€2,- voor 2 grote bollen).
Over de Italiaanse wegen durf ik niets meer te zeggen, heb ik commentaar op gekregen

Om jullie ook een beetje van de straatjes van Lucca te laten proeven, kunnen jullie een stukje meewandelen. Helaas duurt het uploaden van dit filmpje te lang. Dat komt later nog.

Al met al een leuke dag. Gezellig met twee Engelse stellen van gevorderde leeftijd de heenreis gedaan en toevallig ook de terugreis.