Meisjeskamp

Het is vakantie. We hebben inmiddels al het een en ander meegemaakt zoals een lastige en gevaarlijke bergpas, Italiaanse wegen, een trein langs de camping etc. Maar vandaag had een andere spanning. Marleen ging vandaag de camping verlaten voor een weekje schilderen. 's Morgens eerst ontbijten

Daarna lekker zwemmen in ons mega zwemparadijs (dat zal Marleen gaan missen!!!). Dan na de lunch alvast maar op weg. We wilden nog even langs een supermarkt om flink wat voedingsmiddelen in te slaan voor mij zodat ik niet te vaak boodschappen hoef te gaan doen, maar me kan beperken tot leuke dingen. Navigatie ingesteld en daar gaan we dan. Ergens halverwege passeerden we een enorm shopping mall. Eerst volgende rotonde omgekeerd, boodschappen gedaan en ijsje gegeten. 
Om ongeveer half vier stonden we voor de poort in Carmignano. Marleen had opgegeven "Tenuta Di Capezzana" en daar stonden we nu toch zo ongeveer

Maar wat nu.....niemand thuis, de poort op slot

Ik had toch wel verwacht dat we ontvangen zouden worden met een latte machiato, maar niets van dat alles. Dan maar wachten tot de chef zou arriveren. Genoeg tijd om nog wat foto's van de omgeving te maken zodat jullie weten wat ze gaan schilderen. Mooie Toscaanse vergezichten.

En Marleen maar wachten

Tegen vijven kwam er een groen busje met Nederlands kenteken aanrijden met 7 opgelaten meisjes in verschillende leeftijdscategorieën. Ik vriendelijk zwaaien, maar het busje reed voorbij met enkele inzittenden vriendelijk terug zwaaiend. We stonden dus voor de verkeerde poort. De dames, helemaal opgetogen vanwege de mooie omgeving die ze zouden gaan schilderen, laadden hun spullen uit het busje en Marleen haar spullen uit de auto. Aangezien de anderen met het vliegtuig waren gekomen, hadden zij beperkingen met betrekking tot de hoeveelheid bagage, Marleen niet. Die had dus de grootste hoeveelheid. Maar met mij als kruier moet dat kunnen. Acht opgewonden dames en een akela, net een meisjeskamp. Er werden flessen ontkurkt en glazen geklonken op een mooie week. Na de kamerinspectie ben ik vertrokken, terug naar de camping, het gezelschap een mooie schilderweek wensend.
Onderweg werd ik weer geconfronteerd met de Italiaanse wegen. Mijn navigator kon het allemaal niet meer bolwerken, de onbegrijpelijke splitsingen, afbuigingen, u-bochten, parallelwegen etc. Hij begon te piepen en kraken en toen heb ik hem maar uit zijn lijden verlost door hem uit te zetten. Borden volgen dan maar. Echter er zijn hier of te weinig borden of te veel borden om in een seconde te kunnen lezen. Daarenboven staan ze vaak op onlogische plaatsen. In plaats van de autostrada (Italiaans voor tolweg) kwam ik op een soort van provincialeweg of polderweg terecht die ook naar Montecatini leidde. Maar ook via deze route was het lastig navigeren. Het is me toch gelukt om de camping terug te vinden.
Inmiddels half zeven en er moest nog wel gegeten worden. Twee keuzes:

• Zelf koken;
• Naar een restaurant;

 In Italië in een restaurant eten is voor mij problematisch. Zoals sommigen van jullie weten zijn mijn darmen niet opgewassen tegen sommige voedingsmiddelen, waaronder tarwe. Nu bestaat het eten in Italië uit de twee p's, namelijk pasta en pizza. Beiden gemaakt van tarwe. Toen we enkele dagen geleden in dat oude stadje Montecatini Alto waren zag ik bij een restaurant "spaghetti gluten free" op zo'n schoolbord staan. Het was precies dat restaurant van die man die mij een half glas bier verkocht voor de prijs van een heel glas. Voor het gemak noem ik hem Eddy Spaghetti. Het is hem waarschijnlijk ter ore gekomen dat gluten free erg in opkomst is. Hij weet mogelijk niet wat gluten free inhoudt en denkt dat het een nieuwe saus is. Dus breidt hij zijn assortiment uit met spaghetti gluten free naast de andere spaghetti smaken. Gewoon de bologese saus een beetje aanpassen en je noemt het gluten free saus en klaar is Eddy. Dat ga ik maar niet proberen, zelf koken dus.
Sla aangemaakt, aardappels  en vis gebakken. Ik had in de supermarkt vis gekocht die ik niet herkende aan het uiterlijk, noch aan de Italiaanse naam. Voor het bakken heb ik het even gegoogled en het bleek mul of harder te zijn. Zo ongeveer de aller gewoonste en aller goedkoopste vis op koolvis en wijting na. Maar als je er genoeg op strooit wordt het vanzelf toch lekker als je het weg slikt met een flinke slok Chardonnay witte wijn.
Na de koffie en de vaat, laptop te voorschijn halen en schrijven maar weer.