Louis naar Florence

Na de rustdag van gisteren werd het weer tijd voor wat activiteit. Wekker af laten lopen en om 10 over negen met de bus naar het station van Montecatini Therme. Aldaar op de trein naar Florence gestapt (in Italië heet dat Firenze). Een treinrit van 50 minuten. Het weer was vandaag uitstekend voor een stedentrip, ca. 25 graden.
De eerste stap die je neemt in zo'n nieuwe onbekende stad is naar het VVV. Daar trof ik heel veel mensen aan die op bankjes zaten en ook veel mensen bij loketjes. Ik dacht eerst dat er ook een soort restaurant in die VVV zat. Waarom zouden anders al die mensen daar zo gezellig met elkaar zitten te praten. Opeens had ik het door. Je moest een nummertje trekken en dan zijn er een heleboel loketjes met ieder een letter. Dus als A76 op het bord verschijnt, mag de persoon met nummer 76 naar loket A. Dit wordt lang wachten in een oververhit, volgepropt lokaal. Daar begint Louis niet aan. Daar komt bij dat ze je bij het VVV vertellen welke gebouwen je zeker moet gaan bekijken. Daar zal het dus altijd ook erg druk zijn. Ik ben direct vertrokken en heb een andere tactiek toegepast. Ik ben zonder enig doel gaan rondlopen, als een kip zonder kop dus, en dus eigenlijk geen tactiek. Het leuke is dat je dan in allerlei straatjes komt waar al die toeristen niet komen. Net als in Lucca zijn het vooral erg smalle straatjes. 

Dan zie allerlei leuke winkeltjes die in Nederland al jaren geleden ten grave zijn gedragen.
Zodra ik een terrasje zag in een niet toeristische straat, heb ik mijn eerste rustpunt ingebouwd en een latte machiato besteld (€2,50. , goedkoop dus). Je zit dan op een terras op een afstand van minder dan een halve meter van de rijbaan waar de auto's en bussen zeer dicht langs je rijden. 

Zoals ik al vermeldde was het leuk om al die winkeltjes te zien zoals een heel klein boekbinders atelier, kleine kruideniers etc.

 Of gewoon een loodgieter die aan het werk is of mannen die de weg repareren

 Of je nu wilt of niet, je komt toch een keer de monumentale gebouwen tegen waarvoor Florence zo bekend is, alhoewel ik niet de meest in het oog springende heb gekozen. Die zijn namelijk zo groot dat ze niet op mijn smartphone passen.

 Een minder aspect van deze stad is dat het er een vreselijk kabaal is van voorbij scheurende brommers, scooters, auto's en motoren, die allemaal veel, veel te hard rijden door die smalle straten. Tevens ziet alles er smerig uit en stinkt het er. Maar als je daar even niet op let, is het er wel leuk. Volgens mij zijn er Florence meer scooters dan fietsen in heel Nederland. Overal staan lange rijen scooters geparkeerd. Ik heb geprobeerd een hele rij op 1 foto te krijgen, maar dat lukte bij lange na niet. zulke rijen staan overal

Verder loopt de rivier de Arno door de stad met op diverse plaatsen bruggen er over. Op de eerste die ik over liep stond een enorme file dacht ik. Maar het waren gewoon geparkeerde auto's, merkwaardig

De bekendste brug over de Arno is de ponte vecchio. Daar moet je kennelijk op gestaan hebben, ik snap niet waarom want de andere bruggen deden het ook prima.

Over deze kon ik ten slotte ook zo naar de overkant lopen.

 Luie mensen heb je overal

En voor mensen met pleinvrees is het hier niet altijd lekker

In een van de kleine straatjes kocht ik een ijsje in een piepklein ijswinkeltje waar met een man of 3 in paste. Twee lekkere bolletjes voor €2,-. Ik zei tegen het meisje dat ik er graag slagroom op wilde. Dat kreeg ik gratis van haar. Dat moet met mijn uiterlijk te maken hebben. Ik heb haar natuurlijk gecomplimenteerd met haar schattige ijswinkeltje. 
Er zijn in florence overigens heel veel winkels waar je kan snoepen. Natuurlijk heel veel ijswinkels maar ook cafetaria's, broodjeswinkels, pizza bars en allerhande snoepwinkels. Ik denk dat Italianen net als Nederlanders erg van snoepen houden:

snoepen 

Italianen houden ook veel van beelden. Overal grote beelden van grootheden waarschijnlijk. Ik heb ze niet bestudeerd. De quizvraag van vandaag: wie hoort er niet in onderstaande rij thuis?

En als je veel door de stand wandelt als toerist, heb je af en toe nieuwe schoenen nodig

Marleen heeft nog even snel een muurschilderingetje gemaakt

relatief rustige straat in Florence 

In bovenstaand filmpje zie je, als je goed kijkt, een rond wit bord met rode rand waarop het getal 30 staat. Uit goed geïnformeerde bron heb ik vernomen dat dit in florence betekent dat het verboden is om langzamer dan 30 km per uur te rijden. Ik moet zeggen dat die Italianen zich heel goed aan de regels houden, proficiat!

 straatje voor arme wandelaars

Ik overweeg om deze blog naar het VVV van Florence te sturen. Waarschijnlijk vinden ze dit een waardevolle aanvulling op hun documentatie voor de toeristen.

discriminatie

Na een stadsdag in Lucca vond ik het vandaag weer tijd voor een rustdag. Mijn schone onderbroeken waren op één na op dus ben ik onderbroeken gaan wassen. Ik zie de mensen in mijn verbeelding zich met opgetrokken neus omdraaien zo van “wat stinkt die vent zeg”. Dat zou mijn reputatie ernstig schaden.

Wassen:

 Spoelen:

Vervolgens ben ik gaan lezen. In deze vakantie ben ik begonnen aan De Greppel van Herman Koch, ik ben op de helft. Maar twee jaar geleden ben ik begonnen aan “Dit kan niet waar zijn” van Joris Luyendijk. Dat boek gaat over de bankencrisis in 2008 en over het wel en wee in de financiële wereld en in het bijzonder in de City in London. Ik was in stukjes in de afgelopen 2 jaren tot de helft gekomen en ik heb het boek nu uit!!! Proficiat Louis.

Na de lunch besloot ik een stukje te gaan wandelen. Er moet hier toch meer zijn dan asfalt rond deze camping. De camping is gesitueerd in een oude olijfboomgaard waar naderhand andere struiken en bomen tussen gezet zijn zoals oleanders. Daardoor is het een mooie camping die goed verscholen ligt. Maar voor zover ik wist, ingeklemd tussen smalle druk bereden asfaltwegen.

Ik liep langs het toiletgebouw op het tweede terras en nam een foto was de “hondenwasplaats”. 

Ik had hier nog niet eerder melding van gemaakt, maar hier is, net als op een camping in Spanje vorig jaar, een hondenwasplaats. Nu heb ik niets tegen een hondenwasplaats, maar waarom is er dan geen kattenwasplaats? Ik heb die vraag gesteld aan de dame van de receptie. Ze keek me met een nogal vreemde blik aan toen ik die vraag stelde en zei, “dat weet ik niet”. Feitelijk is hier sprake van discriminatie. Ik zal er geen punt van maken, maar kloppen doet het niet. Overigens heb ik er nog geen hond gewassen zien worden.

Via een grindpad tussen het derde en tweede terras kwam ik toch weer op zo’n smalle asfaltweg. Ik ben die weg een stukje afgelopen om wat foto’s van Montecatini Alto en Montecatini Therme te maken. Maar het was een levensgevaarlijke onderneming. Als er een auto aan komt scheuren, moet je je tegen de vangrail drukken om niet aan stukken gereden te worden.

Snel weer terug naar het grindpad. Daar vond ik toch nog een smal pad omhoog dat onderdeel is van een GR (Grande route), een lange afstandspad, altijd aangeduid met rood-wi:

Het pad liep behoorlijk omhoog en aangezien mijn conditie niet meer is als vroeger en omdat ik niet voorbereid was op een echte wandeling (geen water, geen eten, geen kaart, geen kompas), was het verstandig om terug te keren. Maar mijn nieuwsgierigheid won het en ik liep door. 

Onderweg kon ik nog betere foto’s maken van de twee Montecatini’s en van de camping. 

Er zwermden veel bijzondere vlindertjes om me heen. Ik heb ze op de foto gezet, maar omdat ze zo klein waren, blijft het moeilijk te  zien. Mario, ken jij deze vlinders? En zeg nu niet weer dat het gewoon koolmezen zijn!

Ik kwam langs kleine plukjes olijfboomgaard waar het gras gemaaid was en als heel droog hooi tussen de bomen lag. Als daar ooit een vonk bij komt is het einde boomgaard was mijn eerste gedachte. Beroepsdeformatie. 

Weer verder het pad af stond ik plotseling voor deze villa met garage, waar het pad ophield. 

Nu weet ik ook wel dat ook een GR die vele honderden kilometers lang kan zijn, ooit eindigt, maar toch niet hier! Zouden er GR-wandelaars hier zich doodgelopen hebben? Ik zag geen botten, dus moet er een ander pad zijn. Terug dan maar. En ja hoor, er was een splitsing naar een veel kleiner pad maar er was geen aanduiding dat je dat pad moest nemen en niet het veel grotere en voor-de-hand-liggender pad dat ik gevolgd had. Waarschijnlijk nemen geroutineerde GR-wandelaars op gevoel de juiste route. Ik weet in ieder geval dat ik op gevoel altijd de verkeerde keuze maak en dus fout loop.  

Teruglopend langs de camping was ik getuige van een camper die net was gearriveerd en die op zijn nieuwe campingplaats werd gedirigeerd. De campers en caravans worden steeds groter, maar de campingplaatsen groeien niet evenredig mee. Dus is het vaak passen en meten. Altijd intrigerend om te zien hoe dat werkt, één achter het stuur, de ander geeft aanwijzingen. Niet altijd verloopt de communicatie vlekkeloos.

parkeren

 Gisteren had ik een wandeling door Lucca beloofd. Maar door mijn voortdurende strijd met het internet was dat niet op tijd gelukt. hierbij dan alsnog:

wandeling door Lucca 

Louis in Lucca

Voordat ik over de dag van vandaag ga vertellen, moet ik nog iets nuanceren. Ik sprak in een vorige blog over mijn niet meer aanwezige weelderige haardos. Vandaag werd ik er door mijn lieftallige zus Suzan op gewezen dat het nog niet zo lang gelden is dat ik wel degelijk een weelderige en zonbestendige haardos had. Zie hier het bewijs dat ze me zojuist mailde:

 Vandaag heb ik een bezoek aan de stad Lucca gebracht. Met de bus naar het station en daarna met de Fira naar Lucca.

Lucca is een niet al te grote stad met een stadswal er omheen. Je kan over de wal wandelen en dan ben je in een uur rond Lucca gelopen (wel in Louis-tempo). Bij het schrijven van dit stukje stuitte ik op een probleem. Ik had namelijk heel veel foto's gemaakt en na een zeer strenge selectie bleven er nog steeds 55 over. Dat wordt te gek, dus nog strenger selecteren en dan moeten er helaas ook heel mooie plaatjes het veld ruimen. 
Enkele in het oog springende gebouwen (het Italiaanse VVV zal het vast niet met me eens zijn):

De straatjes in Lucca zijn smal en de meeste zijn gevuld met heel veel toeristen:

Maar ik heb ook straatjes gevonden zonder toeristen, waar gewoon mensen wonen:

In een eerdere blog schreef ik dat ik die hagelwitte sportsokken bij de manlijke toeristen niet zo kan waarderen. Als ik lang op mijn sandalen moet lopen, draag ik toch ook graag een paar sokken, maar ik kies dan een lekker onopvallend kleurtje:

Natuurlijk kan je niet een Italiaanse stad bezoeken zonder een Italiaanse latte machiato geproefd te hebben. Ik moet toegeven, hij was lekker en ook nog niet eens duur (€3), maar hij was dan ook niet helemaal vol. Ik zou zeggen, neem dan een kleiner glas. Zo'n half glas staat zo lullig.

In de toeristensteden staan vaak van die "living statues" (levende standbeelden), maar welke activiteit deze wilde uitbeelden.....???????

Tijdens mijn wandelingen kwam ik ook deze man tegen

Dit is de bewaker van Lucca, de cipier zeg maar. Ik heb gelezen dat hij zeer begaan was met zijn werk, in de wieg gelegd voor cipier zeg maar.

Geluid aan:                   De cipier

Natuurlijk heb ik ook een echt Italiaans ijsje gegeten, en ook dat niet duur (€2,- voor 2 grote bollen).
Over de Italiaanse wegen durf ik niets meer te zeggen, heb ik commentaar op gekregen

Om jullie ook een beetje van de straatjes van Lucca te laten proeven, kunnen jullie een stukje meewandelen. Helaas duurt het uploaden van dit filmpje te lang. Dat komt later nog.

Al met al een leuke dag. Gezellig met twee Engelse stellen van gevorderde leeftijd de heenreis gedaan en toevallig ook de terugreis.

Alleen op de camping

Gisteren heb ik Marleen weggebracht. Ik ga haar zaterdag weer ophalen. Gisteren heb ik het filmpje van mij in ons zwemparadijs bijgevoegd. Maar om te bewijzen dat Marleen ook kan zwemmen, en heel goed zelfs, ook een filmpje van Marleen in het zwembad:

Marleen zwemt 

Vorig jaar schreef ik in mijn blog iets over de verschillen tussen campinggasten:

je kan mensen indelen in 3 groepen op de manier waarop ze jouw caravan passeren:

1. Mensen die vrolijk voor zich uitkijken en hun hoofd naar je draaien en gedag zeggen;
2. Mensen die naar de grond kijken, ook al lopen ze vlak langs, en niets zeggen. Zij tellen grassprieten en hebben het moeilijk als het een camping zonder gras is;
3. De twijfelaars. Wat zal ik doen, gedag zeggen of niet, opkijken of niet. De ene keer wel, de andere keer niet. Ik help ze meestal door zelf hard gedag te zeggen. Dat is natuurlijk niet te negeren.

Ikzelf behoor tot de eerste groep.

Einde citaat.

Op een camping als deze komen mensen uit allerlei landen. Als je ze wilt groeten, moet je eigenlijk weten uit welk land ze komen omdat de manier van groeten anders is. Soms kan je het zien, maar vaak ook niet. Als ze uit een Aziatisch land komen is het meteen wel duidelijk. Maar het verschil tussen een Fransman en een Italiaan zie je niet direct. Om toch iedereen begrijpelijk te kunnen begroeten, gebruik ik hallo, maar dan in een Europese versie. Je stopt er een beetje Frans in: helleu, en een beetje Engels: hhelloow en een beetje Duits:hàllò enz. Alleen bij een Spanjaard lukt dit niet want die zegt geen hallo maar ollah, dus precies omgekeerd. Door deze veschillende hallo's samen te voegen, krijg je een begroeting die bijna iedereen begrijpt: hhhàlleuòo.

Ik heb vandaag een uitermate rustige dag beleefd. Naast de standaard activiteiten zoals douchen, scheren, eten en naar het toilet gaan heb ik nog gelezen en gezwommen. In De Greppel van Herman Koch ben ik nu op de helft en het zwembad heb ik 15x op en neer gezwommen en ik heb de helft van de jacuzzi's besprongen.
Als je alleen op de camping bent, natuurlijk zijn er nog enkele honderden andere campinggasten, maar ik bedoel zonder Marleen, dan moet je alles zelf doen. Ik kijk altijd met genoegen uit naar het eten, ik had voor mezelf iets lekkers bedacht.

Dan is er na het eten de anti-climax van de vaat

Verder valt er nog te vermelden dat het vanmorgen bewolkt was en redelijk koel, ca. 22 graden en dat het zelfs even gerommeld heeft. Maar zo tegen 13.00 uur waren de donkere wolken verdreven door witte schapenwolkjes en had de zon weer ruim baan.
Morgen ga ik met de bus en de trein naar Luca. Dat schijnt een mooie stad te zijn. Als ik morgenavond na 23.00 uur nog geen blog heb doorgestuurd, is er bij de terugreis iets mis gegaan. Trein de verkeerde kant op of gewoon de laatste trein gemist. Geen zoekacties organiseren s.v.p. Meestal kom ik weer terecht.

Meisjeskamp

Het is vakantie. We hebben inmiddels al het een en ander meegemaakt zoals een lastige en gevaarlijke bergpas, Italiaanse wegen, een trein langs de camping etc. Maar vandaag had een andere spanning. Marleen ging vandaag de camping verlaten voor een weekje schilderen. 's Morgens eerst ontbijten

Daarna lekker zwemmen in ons mega zwemparadijs (dat zal Marleen gaan missen!!!). Dan na de lunch alvast maar op weg. We wilden nog even langs een supermarkt om flink wat voedingsmiddelen in te slaan voor mij zodat ik niet te vaak boodschappen hoef te gaan doen, maar me kan beperken tot leuke dingen. Navigatie ingesteld en daar gaan we dan. Ergens halverwege passeerden we een enorm shopping mall. Eerst volgende rotonde omgekeerd, boodschappen gedaan en ijsje gegeten. 
Om ongeveer half vier stonden we voor de poort in Carmignano. Marleen had opgegeven "Tenuta Di Capezzana" en daar stonden we nu toch zo ongeveer

Maar wat nu.....niemand thuis, de poort op slot

Ik had toch wel verwacht dat we ontvangen zouden worden met een latte machiato, maar niets van dat alles. Dan maar wachten tot de chef zou arriveren. Genoeg tijd om nog wat foto's van de omgeving te maken zodat jullie weten wat ze gaan schilderen. Mooie Toscaanse vergezichten.

En Marleen maar wachten

Tegen vijven kwam er een groen busje met Nederlands kenteken aanrijden met 7 opgelaten meisjes in verschillende leeftijdscategorieën. Ik vriendelijk zwaaien, maar het busje reed voorbij met enkele inzittenden vriendelijk terug zwaaiend. We stonden dus voor de verkeerde poort. De dames, helemaal opgetogen vanwege de mooie omgeving die ze zouden gaan schilderen, laadden hun spullen uit het busje en Marleen haar spullen uit de auto. Aangezien de anderen met het vliegtuig waren gekomen, hadden zij beperkingen met betrekking tot de hoeveelheid bagage, Marleen niet. Die had dus de grootste hoeveelheid. Maar met mij als kruier moet dat kunnen. Acht opgewonden dames en een akela, net een meisjeskamp. Er werden flessen ontkurkt en glazen geklonken op een mooie week. Na de kamerinspectie ben ik vertrokken, terug naar de camping, het gezelschap een mooie schilderweek wensend.
Onderweg werd ik weer geconfronteerd met de Italiaanse wegen. Mijn navigator kon het allemaal niet meer bolwerken, de onbegrijpelijke splitsingen, afbuigingen, u-bochten, parallelwegen etc. Hij begon te piepen en kraken en toen heb ik hem maar uit zijn lijden verlost door hem uit te zetten. Borden volgen dan maar. Echter er zijn hier of te weinig borden of te veel borden om in een seconde te kunnen lezen. Daarenboven staan ze vaak op onlogische plaatsen. In plaats van de autostrada (Italiaans voor tolweg) kwam ik op een soort van provincialeweg of polderweg terecht die ook naar Montecatini leidde. Maar ook via deze route was het lastig navigeren. Het is me toch gelukt om de camping terug te vinden.
Inmiddels half zeven en er moest nog wel gegeten worden. Twee keuzes:

• Zelf koken;
• Naar een restaurant;

 In Italië in een restaurant eten is voor mij problematisch. Zoals sommigen van jullie weten zijn mijn darmen niet opgewassen tegen sommige voedingsmiddelen, waaronder tarwe. Nu bestaat het eten in Italië uit de twee p's, namelijk pasta en pizza. Beiden gemaakt van tarwe. Toen we enkele dagen geleden in dat oude stadje Montecatini Alto waren zag ik bij een restaurant "spaghetti gluten free" op zo'n schoolbord staan. Het was precies dat restaurant van die man die mij een half glas bier verkocht voor de prijs van een heel glas. Voor het gemak noem ik hem Eddy Spaghetti. Het is hem waarschijnlijk ter ore gekomen dat gluten free erg in opkomst is. Hij weet mogelijk niet wat gluten free inhoudt en denkt dat het een nieuwe saus is. Dus breidt hij zijn assortiment uit met spaghetti gluten free naast de andere spaghetti smaken. Gewoon de bologese saus een beetje aanpassen en je noemt het gluten free saus en klaar is Eddy. Dat ga ik maar niet proberen, zelf koken dus.
Sla aangemaakt, aardappels  en vis gebakken. Ik had in de supermarkt vis gekocht die ik niet herkende aan het uiterlijk, noch aan de Italiaanse naam. Voor het bakken heb ik het even gegoogled en het bleek mul of harder te zijn. Zo ongeveer de aller gewoonste en aller goedkoopste vis op koolvis en wijting na. Maar als je er genoeg op strooit wordt het vanzelf toch lekker als je het weg slikt met een flinke slok Chardonnay witte wijn.
Na de koffie en de vaat, laptop te voorschijn halen en schrijven maar weer.

Zonproblemen

Het weer in Montecatini is goed en blijft goed. Dat wil zeggen een graad of 30 en af en toe een klein beetje sluierbewolking en af en toe een beetje wind. Hoe hoger op de camping, hoe meer wind. 
Ik houd erg van de zon, maar ik heb wel een klein probleem. Sinds inmiddels vele jaren is een deel van mijn hoofd niet meer begroeid met een weelderige haardos. Er zijn meer mannen met dit probleem. Soms zie ik van die mannen met zo'n glanzende, door de zon gebruinde, bol. Er zijn ook mannen, ik ben er zo een, waarbij die schaars bedekte hoofdhuid erg gevoelig is voor zonbestraling. Er is maar weinig voor nodig of er zijn al verbrandingsverschijnselen. De dokter adviseert met klem om dat te voorkomen omdat er ernstige complicaties op de loer liggen. Dus draag ik, zodra de lente begint, hoofddeksels. Aangezien ik niet altijd met een oud versleten petje wil rondlopen, heb ik in de loop der jaren een verzameling petten, hoedjes en andere vreemdsoortige hoofddeksels verzameld (meestal tijdens vakanties; in ieder land minstens 1). 
Tot zo ver niets bijzonders. Maar nu zit ik hier op de camping met zo'n geweldig mooi zwembad met allerlei leuke speeltjes er in en tegelijkertijd prachtig weer met een Zuid-Europese zon. Meestal als ik ergens ga zwemmen, houd ik een pet op. Ik moet dan natuurlijk wel mijn hoofd boven water houden terwijl er de drang wel is om, met warm weer, je hoofd eens lekker onder te dompelen. Maar hier vind ik dat toch een beetje gênant en dus zwem ik zonder pet of ander beschermingsmiddel. Niet al te lang in het water blijven en snel weer iets op je hoofd zetten dan maar. Een luxeprobleem eigenlijk want ik kan ook gewoon niet gaan zwemmen.
Heeft hij nou helemaal niets beters te melden??? Nou vandaag eigenlijk niet. Marleen is vanmorgen op het hoogste terras gaan schilderen (de hele dag!!!). Ze had een mooie plek in de schaduw van een boom uitgekozen met zicht op Montecatini Alto. Maar zoals dat altijd gaat, verplaatst de aarde zich t.o.v. de zon en is de schaduwplek een paar uur later een zonnige plek geworden. Gewoon meeschuiven zou je zeggen. Maar dan verandert jouw blik op het te schilderen tafereel ook. Ieder zo zijn eigen probleem. Ik heb Marleen koffie met een koekje gebracht, later een complete lunch en ik ben de rest van de tijd in een luie stoel bij de caravan gaan zitten. Ik ben begonnen aan "De Greppel" van Herman Koch. Herman heeft me echter niet kunnen behoeden voor langdurig indommelen. Niet een echt productieve dag dus. Zelfs geen foto's gemaakt. Gelukkig hadden we nog wat leuke shots van gisteren die ik net zo goed ook vandaag in dit verhaal kan plakken.

 
 Het Mb tegoed op mijn twee SIM-kaarten is bijna op en het WiFi-systeem op de camping is gecrashed. Dus als het een beetje tegenzit, ontvangen jullie zaterdag en zondag geen bericht van mij. Tenzij:

• Het me morgen lukt om Mb's bij te kopen bij Vodafone;
• De WiFi-problemen eerder dan maandag worden opgelost (kans in Italië is zeer klein);

 Maar ik heb nog wel een toegift. Het is nog net gelukt om 1 van de filmpjes van gisteren te uploaden:

zwembad