Louis in Lucca

Voordat ik over de dag van vandaag ga vertellen, moet ik nog iets nuanceren. Ik sprak in een vorige blog over mijn niet meer aanwezige weelderige haardos. Vandaag werd ik er door mijn lieftallige zus Suzan op gewezen dat het nog niet zo lang gelden is dat ik wel degelijk een weelderige en zonbestendige haardos had. Zie hier het bewijs dat ze me zojuist mailde:

 Vandaag heb ik een bezoek aan de stad Lucca gebracht. Met de bus naar het station en daarna met de Fira naar Lucca.

Lucca is een niet al te grote stad met een stadswal er omheen. Je kan over de wal wandelen en dan ben je in een uur rond Lucca gelopen (wel in Louis-tempo). Bij het schrijven van dit stukje stuitte ik op een probleem. Ik had namelijk heel veel foto's gemaakt en na een zeer strenge selectie bleven er nog steeds 55 over. Dat wordt te gek, dus nog strenger selecteren en dan moeten er helaas ook heel mooie plaatjes het veld ruimen. 
Enkele in het oog springende gebouwen (het Italiaanse VVV zal het vast niet met me eens zijn):

De straatjes in Lucca zijn smal en de meeste zijn gevuld met heel veel toeristen:

Maar ik heb ook straatjes gevonden zonder toeristen, waar gewoon mensen wonen:

In een eerdere blog schreef ik dat ik die hagelwitte sportsokken bij de manlijke toeristen niet zo kan waarderen. Als ik lang op mijn sandalen moet lopen, draag ik toch ook graag een paar sokken, maar ik kies dan een lekker onopvallend kleurtje:

Natuurlijk kan je niet een Italiaanse stad bezoeken zonder een Italiaanse latte machiato geproefd te hebben. Ik moet toegeven, hij was lekker en ook nog niet eens duur (€3), maar hij was dan ook niet helemaal vol. Ik zou zeggen, neem dan een kleiner glas. Zo'n half glas staat zo lullig.

In de toeristensteden staan vaak van die "living statues" (levende standbeelden), maar welke activiteit deze wilde uitbeelden.....???????

Tijdens mijn wandelingen kwam ik ook deze man tegen

Dit is de bewaker van Lucca, de cipier zeg maar. Ik heb gelezen dat hij zeer begaan was met zijn werk, in de wieg gelegd voor cipier zeg maar.

Geluid aan:                   De cipier

Natuurlijk heb ik ook een echt Italiaans ijsje gegeten, en ook dat niet duur (€2,- voor 2 grote bollen).
Over de Italiaanse wegen durf ik niets meer te zeggen, heb ik commentaar op gekregen

Om jullie ook een beetje van de straatjes van Lucca te laten proeven, kunnen jullie een stukje meewandelen. Helaas duurt het uploaden van dit filmpje te lang. Dat komt later nog.

Al met al een leuke dag. Gezellig met twee Engelse stellen van gevorderde leeftijd de heenreis gedaan en toevallig ook de terugreis.

Alleen op de camping

Gisteren heb ik Marleen weggebracht. Ik ga haar zaterdag weer ophalen. Gisteren heb ik het filmpje van mij in ons zwemparadijs bijgevoegd. Maar om te bewijzen dat Marleen ook kan zwemmen, en heel goed zelfs, ook een filmpje van Marleen in het zwembad:

Marleen zwemt 

Vorig jaar schreef ik in mijn blog iets over de verschillen tussen campinggasten:

je kan mensen indelen in 3 groepen op de manier waarop ze jouw caravan passeren:

1. Mensen die vrolijk voor zich uitkijken en hun hoofd naar je draaien en gedag zeggen;
2. Mensen die naar de grond kijken, ook al lopen ze vlak langs, en niets zeggen. Zij tellen grassprieten en hebben het moeilijk als het een camping zonder gras is;
3. De twijfelaars. Wat zal ik doen, gedag zeggen of niet, opkijken of niet. De ene keer wel, de andere keer niet. Ik help ze meestal door zelf hard gedag te zeggen. Dat is natuurlijk niet te negeren.

Ikzelf behoor tot de eerste groep.

Einde citaat.

Op een camping als deze komen mensen uit allerlei landen. Als je ze wilt groeten, moet je eigenlijk weten uit welk land ze komen omdat de manier van groeten anders is. Soms kan je het zien, maar vaak ook niet. Als ze uit een Aziatisch land komen is het meteen wel duidelijk. Maar het verschil tussen een Fransman en een Italiaan zie je niet direct. Om toch iedereen begrijpelijk te kunnen begroeten, gebruik ik hallo, maar dan in een Europese versie. Je stopt er een beetje Frans in: helleu, en een beetje Engels: hhelloow en een beetje Duits:hàllò enz. Alleen bij een Spanjaard lukt dit niet want die zegt geen hallo maar ollah, dus precies omgekeerd. Door deze veschillende hallo's samen te voegen, krijg je een begroeting die bijna iedereen begrijpt: hhhàlleuòo.

Ik heb vandaag een uitermate rustige dag beleefd. Naast de standaard activiteiten zoals douchen, scheren, eten en naar het toilet gaan heb ik nog gelezen en gezwommen. In De Greppel van Herman Koch ben ik nu op de helft en het zwembad heb ik 15x op en neer gezwommen en ik heb de helft van de jacuzzi's besprongen.
Als je alleen op de camping bent, natuurlijk zijn er nog enkele honderden andere campinggasten, maar ik bedoel zonder Marleen, dan moet je alles zelf doen. Ik kijk altijd met genoegen uit naar het eten, ik had voor mezelf iets lekkers bedacht.

Dan is er na het eten de anti-climax van de vaat

Verder valt er nog te vermelden dat het vanmorgen bewolkt was en redelijk koel, ca. 22 graden en dat het zelfs even gerommeld heeft. Maar zo tegen 13.00 uur waren de donkere wolken verdreven door witte schapenwolkjes en had de zon weer ruim baan.
Morgen ga ik met de bus en de trein naar Luca. Dat schijnt een mooie stad te zijn. Als ik morgenavond na 23.00 uur nog geen blog heb doorgestuurd, is er bij de terugreis iets mis gegaan. Trein de verkeerde kant op of gewoon de laatste trein gemist. Geen zoekacties organiseren s.v.p. Meestal kom ik weer terecht.

Meisjeskamp

Het is vakantie. We hebben inmiddels al het een en ander meegemaakt zoals een lastige en gevaarlijke bergpas, Italiaanse wegen, een trein langs de camping etc. Maar vandaag had een andere spanning. Marleen ging vandaag de camping verlaten voor een weekje schilderen. 's Morgens eerst ontbijten

Daarna lekker zwemmen in ons mega zwemparadijs (dat zal Marleen gaan missen!!!). Dan na de lunch alvast maar op weg. We wilden nog even langs een supermarkt om flink wat voedingsmiddelen in te slaan voor mij zodat ik niet te vaak boodschappen hoef te gaan doen, maar me kan beperken tot leuke dingen. Navigatie ingesteld en daar gaan we dan. Ergens halverwege passeerden we een enorm shopping mall. Eerst volgende rotonde omgekeerd, boodschappen gedaan en ijsje gegeten. 
Om ongeveer half vier stonden we voor de poort in Carmignano. Marleen had opgegeven "Tenuta Di Capezzana" en daar stonden we nu toch zo ongeveer

Maar wat nu.....niemand thuis, de poort op slot

Ik had toch wel verwacht dat we ontvangen zouden worden met een latte machiato, maar niets van dat alles. Dan maar wachten tot de chef zou arriveren. Genoeg tijd om nog wat foto's van de omgeving te maken zodat jullie weten wat ze gaan schilderen. Mooie Toscaanse vergezichten.

En Marleen maar wachten

Tegen vijven kwam er een groen busje met Nederlands kenteken aanrijden met 7 opgelaten meisjes in verschillende leeftijdscategorieën. Ik vriendelijk zwaaien, maar het busje reed voorbij met enkele inzittenden vriendelijk terug zwaaiend. We stonden dus voor de verkeerde poort. De dames, helemaal opgetogen vanwege de mooie omgeving die ze zouden gaan schilderen, laadden hun spullen uit het busje en Marleen haar spullen uit de auto. Aangezien de anderen met het vliegtuig waren gekomen, hadden zij beperkingen met betrekking tot de hoeveelheid bagage, Marleen niet. Die had dus de grootste hoeveelheid. Maar met mij als kruier moet dat kunnen. Acht opgewonden dames en een akela, net een meisjeskamp. Er werden flessen ontkurkt en glazen geklonken op een mooie week. Na de kamerinspectie ben ik vertrokken, terug naar de camping, het gezelschap een mooie schilderweek wensend.
Onderweg werd ik weer geconfronteerd met de Italiaanse wegen. Mijn navigator kon het allemaal niet meer bolwerken, de onbegrijpelijke splitsingen, afbuigingen, u-bochten, parallelwegen etc. Hij begon te piepen en kraken en toen heb ik hem maar uit zijn lijden verlost door hem uit te zetten. Borden volgen dan maar. Echter er zijn hier of te weinig borden of te veel borden om in een seconde te kunnen lezen. Daarenboven staan ze vaak op onlogische plaatsen. In plaats van de autostrada (Italiaans voor tolweg) kwam ik op een soort van provincialeweg of polderweg terecht die ook naar Montecatini leidde. Maar ook via deze route was het lastig navigeren. Het is me toch gelukt om de camping terug te vinden.
Inmiddels half zeven en er moest nog wel gegeten worden. Twee keuzes:

• Zelf koken;
• Naar een restaurant;

 In Italië in een restaurant eten is voor mij problematisch. Zoals sommigen van jullie weten zijn mijn darmen niet opgewassen tegen sommige voedingsmiddelen, waaronder tarwe. Nu bestaat het eten in Italië uit de twee p's, namelijk pasta en pizza. Beiden gemaakt van tarwe. Toen we enkele dagen geleden in dat oude stadje Montecatini Alto waren zag ik bij een restaurant "spaghetti gluten free" op zo'n schoolbord staan. Het was precies dat restaurant van die man die mij een half glas bier verkocht voor de prijs van een heel glas. Voor het gemak noem ik hem Eddy Spaghetti. Het is hem waarschijnlijk ter ore gekomen dat gluten free erg in opkomst is. Hij weet mogelijk niet wat gluten free inhoudt en denkt dat het een nieuwe saus is. Dus breidt hij zijn assortiment uit met spaghetti gluten free naast de andere spaghetti smaken. Gewoon de bologese saus een beetje aanpassen en je noemt het gluten free saus en klaar is Eddy. Dat ga ik maar niet proberen, zelf koken dus.
Sla aangemaakt, aardappels  en vis gebakken. Ik had in de supermarkt vis gekocht die ik niet herkende aan het uiterlijk, noch aan de Italiaanse naam. Voor het bakken heb ik het even gegoogled en het bleek mul of harder te zijn. Zo ongeveer de aller gewoonste en aller goedkoopste vis op koolvis en wijting na. Maar als je er genoeg op strooit wordt het vanzelf toch lekker als je het weg slikt met een flinke slok Chardonnay witte wijn.
Na de koffie en de vaat, laptop te voorschijn halen en schrijven maar weer.

Zonproblemen

Het weer in Montecatini is goed en blijft goed. Dat wil zeggen een graad of 30 en af en toe een klein beetje sluierbewolking en af en toe een beetje wind. Hoe hoger op de camping, hoe meer wind. 
Ik houd erg van de zon, maar ik heb wel een klein probleem. Sinds inmiddels vele jaren is een deel van mijn hoofd niet meer begroeid met een weelderige haardos. Er zijn meer mannen met dit probleem. Soms zie ik van die mannen met zo'n glanzende, door de zon gebruinde, bol. Er zijn ook mannen, ik ben er zo een, waarbij die schaars bedekte hoofdhuid erg gevoelig is voor zonbestraling. Er is maar weinig voor nodig of er zijn al verbrandingsverschijnselen. De dokter adviseert met klem om dat te voorkomen omdat er ernstige complicaties op de loer liggen. Dus draag ik, zodra de lente begint, hoofddeksels. Aangezien ik niet altijd met een oud versleten petje wil rondlopen, heb ik in de loop der jaren een verzameling petten, hoedjes en andere vreemdsoortige hoofddeksels verzameld (meestal tijdens vakanties; in ieder land minstens 1). 
Tot zo ver niets bijzonders. Maar nu zit ik hier op de camping met zo'n geweldig mooi zwembad met allerlei leuke speeltjes er in en tegelijkertijd prachtig weer met een Zuid-Europese zon. Meestal als ik ergens ga zwemmen, houd ik een pet op. Ik moet dan natuurlijk wel mijn hoofd boven water houden terwijl er de drang wel is om, met warm weer, je hoofd eens lekker onder te dompelen. Maar hier vind ik dat toch een beetje gênant en dus zwem ik zonder pet of ander beschermingsmiddel. Niet al te lang in het water blijven en snel weer iets op je hoofd zetten dan maar. Een luxeprobleem eigenlijk want ik kan ook gewoon niet gaan zwemmen.
Heeft hij nou helemaal niets beters te melden??? Nou vandaag eigenlijk niet. Marleen is vanmorgen op het hoogste terras gaan schilderen (de hele dag!!!). Ze had een mooie plek in de schaduw van een boom uitgekozen met zicht op Montecatini Alto. Maar zoals dat altijd gaat, verplaatst de aarde zich t.o.v. de zon en is de schaduwplek een paar uur later een zonnige plek geworden. Gewoon meeschuiven zou je zeggen. Maar dan verandert jouw blik op het te schilderen tafereel ook. Ieder zo zijn eigen probleem. Ik heb Marleen koffie met een koekje gebracht, later een complete lunch en ik ben de rest van de tijd in een luie stoel bij de caravan gaan zitten. Ik ben begonnen aan "De Greppel" van Herman Koch. Herman heeft me echter niet kunnen behoeden voor langdurig indommelen. Niet een echt productieve dag dus. Zelfs geen foto's gemaakt. Gelukkig hadden we nog wat leuke shots van gisteren die ik net zo goed ook vandaag in dit verhaal kan plakken.

 
 Het Mb tegoed op mijn twee SIM-kaarten is bijna op en het WiFi-systeem op de camping is gecrashed. Dus als het een beetje tegenzit, ontvangen jullie zaterdag en zondag geen bericht van mij. Tenzij:

• Het me morgen lukt om Mb's bij te kopen bij Vodafone;
• De WiFi-problemen eerder dan maandag worden opgelost (kans in Italië is zeer klein);

 Maar ik heb nog wel een toegift. Het is nog net gelukt om 1 van de filmpjes van gisteren te uploaden:

zwembad 

Wat een camping

We zijn nu op de zevende camping deze vakantie. Ik heb in een vorige bijdrage al iets verteld over de verschillen tussen de campings. Deze camping past niet in het beeld van de campings waar wij gewoonlijk gebruik van maken. De plaatsen zijn niet overdreven groot, maar voldoende. 

Op iedere plek zijn water en elektriciteit aanwezig. Je hoeft dus niet te sjouwen met water. 

Vanaf de terrassen is het uitzicht prachtig. 

Het is hier op de camping heel rustig, er is geen animatie voor kinderen. In deze tijd van het jaar zijn er ook vrijwel geen kinderen. Er is een leuk winkeltje dat iedere dag open is en waar je eten en drinken kan kopen. Je hoeft dus niet ver weg voor boodschappen. Er zijn twee zwembaden, en wat voor zwembaden. Een van de baden is op het bovenste terras, een prachtige plek. Het bad is voorzien van maar liefst 40 jacuzzi plekken en 4 enorme stortbaden. Verder zijn er voldoende ligstoelen, parasols etc. We hebben twee leuke filmpjes gemaakt, maar door de rampzalige Vodafone dekking hier lukt het me niet om ze te uploaden. Foto's lukte wel. De filmpjes houden jullie te goed.

Erg luxe, maar wel heel leuk. Zeker als Marleen er volgende week niet is, zijn deze voorzieningen wel fijn. Ik moet toch wat te doen hebben.
We zijn niet de enigen die interesse hebben in het zwembad:

Vanmiddag zijn we naar het oude dorp gewandeld, Montecatini alto. Een erg toeristische bedoening. 

 Op een terras werd ik al direct geconfronteerd met de Italiaanse manier van zakendoen. Er stond op het bord een halve literglas bier voor €5. Maar zo'n groot glas is veel te veel voor mij, dus vroeg ik of het ook kleiner kon. Ik kreeg een medium bier. Bij het afrekenen werd het toch €5. Bier kost nou eenmaal €5 ook al neem je een borrelglaasje. Daar trap ik dus nooit meer in. Volgende keer neem ik 2 flessen water mee.

Italiaanse wegen deel 2

Vandaag stond een rit op het programma naar onze laatste camping (van de heenreis). Zoals iedere dag stonden we om ca. half acht op. We zijn dan altijd om 10 uur klaar voor vertrek. Sneller willen (en kunnen) we niet. Caravan met de mover achter de auto gezet en dan op naar dat super smalle tunneltje.

Het tunneltje kwamen we zonder kleerscheuren door. 
De navigator gaf aan "niet in kaart gebrachte zone". Zodra we bij de openbare weg kwamen op een rotonde, kozen we voor het bord Trento. Dat was fout, direct daarna wist de navigator het weer, we hadden een andere afrit van de rotonde moeten nemen. De weg ging berg op en er was  geen mogelijkheid om te keren, dus verder dan maar. Na enige tijd past de navigator zich weer aan, maar berg op en weer naar beneden is wel een omweg. Goed begin?!
Filmpje van een stukje rijden: stukje meerijden?
 
In Trento naar de snelweg gaat dan weer via allerlei onoverzichtelijke splitsingen, kruispunten en rotondes met aanduidingen die bij ons vraagtekens oproepen. Na wat schelden en zweten kwamen we dan op de A22 richting Verona. Het was een twee baans tolweg, heel erg druk en onvoorstelbaar veel vrachtwagens (en volledige verroeste vangrails; gegalvaniseerde vangrails kennen ze hier nog niet). 

Er tussen blijven betekent 60 max. 70 km/uur rijden. Passeren lukt, maar lastig in die drukte. Plotseling verscheen er op de matrixborden in het Italiaans een tekst, maar ook in het Engels: "Truck Queue". Verderop wisten we wat dat betekent, een enorme rij stilstaande vrachtwagens, misschien wel een paar honderd. Eerst zagen we de file en sloten netjes achteraan. Maar op de linker rijstrook bleven de personenauto's ons passeren, kennelijk geen file daar. Op een zeker moment besloot ik uit de file te steken en op de linker baan te gaan rijden. We passeerden ontelbare stilstaande vrachtwagens tot we bij de kop van de file kwamen. Daar stond de voorste vrachtwagen stil met gewoon lege ruimte er voor. Waarom die voorste stil stond was ons niet duidelijk. We gingen weer naar rechts en reden verder tot een aantal kilometers verder weer zo'n rij stond. Op die weg mogen vrachtwagens overdag niet passeren. Maar als het tot gevolg heeft dat dan de hele weg stil komt te staan als er 1 stil staat???????? 

Pas na Modena werd de weg vierbaans en was het fileprobleem over. Daarna ging de route naar Bologna en vervolgens naar Florence, allemaal tolweg. 

Bij Florence kwamen we weer bij zo'n onduidelijke situatie. Er is een splitsing in de snelweg en onze route staat er niet bij. Pas na de splitsing, als je dus al fout bent gegaan, staat Florence er weer op, gggrrrr!!! Inmiddels hadden we de tol betaald, moesten we op de eerst volgende rotonde terug de tolweg op en dan bij de eerst volgende afrit er weer af en dus weer betalen. Allemaal niet goed voor mijn humeur. 

Na Florence richting Pisa en bij Montecatini er af en betalen.
De camping geeft op hun website aan dat je de borden van de camping moet volgen en vooral niet de navigator! Dan doen we dan ook. Dat bleek eenvoudiger gezegd dan gedaan. Volgens de mevrouw van de receptie staan er echt heel veel bordjes. Dat klopt misschien wel, maar er staan ook heeeeeel erg veel andere bordjes en je hebt maar een seconde om alles te lezen. De straatjes in Montecatini zijn erg smal met geparkeerde auto's aan beide kanten, tegenliggers die weinig rekening willen houden met een auto met caravan en achterop komende auto's die vinden dat het allemaal veel te langzaam gaat. Een recept om een bordje over het hoofd te zien. 
Als je dan voor je gevoel al te lang geen bordje camping gezien hebt, besluit je om op een rotonde te keren en terug te rijden in de hoop een bordje camping te zien. Dat gebeurde gelukkig. Vervolgens met veel haarspeldbochten omhoog en dan plotseling op een heel lastig punt het bordje camping achter een spiegel. Je zag het bordje wel, maar niet welke richting het uit wees. Op een hobbel in een haarspeldbocht achteruit om te herstellen met voor je en achter je Italianen. We waren heel erg blij dat we eindelijk om half vijf op de camping arriveerden.
Het is een prachtige camping met een groot terrein beneden en drie terras niveaus er boven. De mevrouw van de camping vroeg of ik het durfde om de terrassen op te rijden. Ik dacht als ik hier ben gekomen kan dat toch niet moeilijker zijn. Dat was het ook niet. We hebben een prachtige plek op een van de terrassen met een schitterend uitzicht.

Na de caravan te hebben geïnstalleerd hebben we op een stoel in de schaduw een heerlijk koud Oostenrijks biertje gedronken en wijntje.

Na deze inspannende dag vonden we het welverdiend om in het restaurant van de camping te gaan eten.
 

De wielmoer

Ik heb ontdekt dat er geen 2 maar 3 babies naast ons logeren. In een huisje links van ons baby A en in een huisje rechts van ons baby B1 en baby B2. We hebben ze niet gehoord vannacht. Ik vermoed dat de ouders een slaapmiddel door hun eten gedaan hebben. De treinen hebben we wel gehoord. Het lijkt wel of de frequentie steeds hoger wordt. De laatste personentrein passeerde om 00.15 uur. Ik weet inmiddels welke trein dat is.

Geluid aan: laatste trein


Dacht ik nu rustig de rest van de nacht te kunnen slapen, komt er om een uur of half vier een verschrikkelijk lange goederentrein voorbij. En de eerste personentrein passeerde om half zes.

Beeldverslag van de trein overdag: boemeltrein

Het werd weer erg warm vandaag, ongeveer 34 graden. Een dag om rustig aan te doen. Een dag waarover weinig te zeggen valt.

Eerst boodschappen doen en een beetje door het dorp wandelen en wat fotootjes schieten.

Ik snap waarom Italianen zo arm zijn, wat een dure stoelen, 199 euro! Je wordt arm of je wordt lui met zo'n stoel.

Tijdens de wandeling reed er een postautootje langs ons. Er rolde een mooie roestvrijstalen wielmoer van de auto voor mijn voeten. In gedachten zie ik het autootje op de snelweg rijden. De chauffeur zit luidkeels met de radio mee te zingen. Ik zie dat het rechter achterwiel begint te slingeren. Plotseling kijkt de chauffeur verbaasd naar rechts want op de vluchtstrook komt een wiel zijn auto voorbij rollen (losgeraakte wielen gaan altijd sneller dan de auto zelf). Ik moest toch weer aan de Fira denken. Hoe het afgelopen is met de postbezorger weet ik niet.

Onze wandeling ging verder langs het voormalige huisje van Padre Basilio Martinelli die binnenkort zalig verklaard zal worden. Het huisje is niet meer dan een kamertje. Je kan er allerlei gadgeds van de padre kopen.

De 3 woorden Duits sprekende dame van de receptie vertelde dat Max Verstappen vaak op deze camping kampeerde. Speciaal hier omdat hij dan steeds weer dezelfde straat op en neer liep en er toen al van droomde eerste te worden.

In het dorp is een mijn aanwezig waar diverse mineralen gedolven werden. De mijn is gesloten en ziet er niet meer als nieuw uit. Zo'n mijn die Donald Trump tegen beter weten in weer tot leven wil wekken.

Halverwege de middag, je wordt erg loom van de warmte, word ik opgeschrikt door iemand die kennelijk zijn piano heeft meegenomen en wat zit te oefenen. Het is de buurman die in zijn campertje klassieke muziek draait. Zijn het geen babies, is het niet de trein, dan is het weer een buurman. Ik ben niet zo van de klassieken muziek. 
Geef mij maar: voorkeur Louis

Om deze dag voor jullie toch nog een beetje aantrekkelijk te maken, nog wat actiefoto's van Marleen en mezelf.
Ik sjok door het dorp met een lege boodschappentas: 

 Marleen poseert bij een waterspuwende vis:

Ik heb net een brood gebakken:

 Achter de laptop de dag aan het verwerken:

Aan het eind van de middag hebben we nog in het meer gezwommen om lekker af te koelen. Onze caravan staat ongeveer 20 meter van het strandje af. Het water was lekker, maar sommige zwemmende dames vonden de vissen (ca. 40 cm) die rustig tussen ons door zwommen, een beetje eng. Ook ging er een verhaal rond dat er waterslangen zwemmen. De slangen heb ik niet gezien.

Morgen vertrekken we naar onze eindbestemming Montecatini Therme in de buurt van Florence, naar de camping met de mooie naam Bel Sito hetgeen betekent mooie plek.